Chicago od kuchni, czyli kulinarna wyjątkowość miasta

Hot dog w stylu chicagowskim

Co wyróżnia tego hot doga spośród pozostałych ? 

Hot dog w stylu chicagowskim (znany również jako *Chicago dog* lub *Chicago red hot*) to hot dog z parówką z czystej wołowiny w naturalnym jelicie (najczęściej marki Vienna Beef), podawany zazwyczaj w bułce z makiem i zwieńczony żółtą musztardą, posiekaną białą cebulą, jaskrawozielonym relishem, słupkiem ogórka kiszonego, plastrami lub cząstkami pomidora, marynowanymi papryczkami *sport pepper* oraz szczyptą soli selerowej. Potrawa ta wywodzi się z Chicago w stanie Illinois i jest uważana za jeden z jego najważniejszych symboli.

 

Dip dish pizza

Pizza typu *deep-dish* to odmiana pizzy wyróżniająca się wysokimi brzegami ciasta i bardzo dużą ilością sera, przy czym gęsty sos pomidorowy z wyczuwalnymi kawałkami warzyw nakłada się na wierzch sera, a nie pod niego. 

Pizza typu *deep-dish* powstała w chicagowskiej Pizzerii Uno, założonej w 1943 roku przez Ike’a Sewella i Richarda Riccardo. Oryginalny przepis Riccardo, zakładający pieczenie pizzy w formie do ciasta lub tortownicy, opublikowano w 1945 roku; przewidywał on użycie ciasta przygotowanego na bazie mleka parzonego, masła i cukru. Kucharka restauracji, Alice Mae Redmond, zmodyfikowała później recepturę, zastępując mleko wodą i oliwą z oliwek oraz dodając „tajny polepszacz ciasta”, dzięki któremu stało się ono bardziej elastyczne. W latach 60. i 70. XX wieku zwiększono ilość ciasta, tak aby pokrywało ono całe ścianki formy, a także podniesiono zawartość tłuszczu w masie. Redmond pracowała później w lokalu Gino’s East (założonym w 1966 roku), gdzie przygotowywała bardziej tłuste ciasto, przypominające konsystencją wypieki typu *biscuit* (ciasto kruche lub bułczane).

Wkład w opracowanie przepisu przypisuje się również pierwszemu pizzaiolo Pizzerii Uno, Rudy’emu Malnatiemu. Synowie Rudy’ego – Lou i Rudy Jr. – którzy również pracowali w Pizzerii Uno, założyli później własne lokale: Lou Malnati’s Pizzeria (1971) oraz Pizano’s (1991); oba słyną z pizzy typu *deep-dish*.

Gruby spód pizzy – do którego dla uzyskania odpowiedniej tekstury niekiedy dodaje się mąkę kukurydzianą – bywa wstępnie podpiekany przed nałożeniem składników, co pozwala uzyskać lepszą puszystość ciasta. W tradycyjnych przepisach na spodzie układa się warstwę mięsa, warzyw i sera mozzarella (tak, by ciasto po bokach sięgało krawędzi formy), a następnie całość pokrywa warstwą rozdrobnionych pomidorów i piecze do pełnego wypieczenia.

Italian Beef

„Italian beef” to kanapka wywodząca się z Chicago, przygotowywana z cienkich plastrów pieczonej wołowiny, które gotuje się powoli w wywarze, a następnie podaje w bułce typu francuskiego, namoczonej w wywarze w którym gotowała się wołowina. Do kanapki zazwyczaj dodaje się pikantną mieszankę warzyw *giardiniera* (określaną jako „hot” – ostra) lub łagodną paprykę (określaną jako „sweet” – słodka). 

Historia tej kanapki sięga czasów włosko-amerykańskich imigrantów w Chicago i lat 30-tych XX wieku. Z czasem zyskiwała ona na popularności, a w latach 70. i 80. była już powszechnie jadana.

Znaczny wzrost popularności kanapki nastąpił dzięki serialowi telewizyjnemu *The Bear* , którego akcja toczy się w fikcyjnej chicagowskiej restauracji specjalizującej się w tym właśnie daniu.

Malort, likier dla odważnych

Carl Jeppson, szwedzki imigrant mieszkający w Chicago, rozpoczął produkcję tego likieru pod własną marką – Malört w latach 30-tych XX w. Początkowo sprzedawał go metodą „od drzwi do drzwi” jako środek leczniczy, by w ten sposób ominąć obowiązującą wówczas prohibicję. Według legendy Jeppson preferował tak wyrazisty smak, ponieważ wieloletnie palenie wpłynęło destrukcyjnie na jego kubki smakowe.