Chicago by foot, train & car
Chicago jest bardzo przyjazne do chodzenia w centrum, ale jazda samochodem może dać więcej elastyczności w przypadku przedmieść lub dłuższych wycieczek — połączenie obu sposobów może sprawić, że twoja wizyta będzie bardziej efektywna i przyjemna.
Propozycje do wyboru opisałam poniżej :
- Wooden Alley, czyli drewniana alejka,
- DuSable Lake Shore Drive,
- kolejka "The EL",
- Magnificent Mile,
- Most Michigan Avenue,
- Pedway,
- Riverwalk,
- Union Station,
- Route 66 - początek trasy,
- Brookfield Zoo
Wooden Alley, czyli drewniana alejka
Alejka, którą można zobaczyć, została wykonana w 1909 roku ale w Chicago drewniany bruk był stosowany od 1850 roku. Szczeliny były wypełniane żwirem i piaskiem a z góry nawierzchnia była pokrywana smołą. Łatwo sobie wyobrazić jak wyglądały ulice w Chicago podczas Wielkiego Pożaru w 1871 roku - wykonane z drewna i pokryte smołą dosłownie płonęły.
- adres : alejka łącząca Astor Street i State Street w dzielnicy Near North Side, Chicago
Wooden Alley to historyczna, brukowana drewnianymi blokami alejka mająca 160 m długości i składa się z drewnianych bloków o długości około 150 do 250 mm i szerokości 100 mm. Ta technika układania drewnianych bloków, tzw. nawierzchnia Nicolsona, jest metodą układania drewnianych nawierzchni, która zastąpiła nawierzchnię z desek w wielu miastach USA w XIX wieku. Wybrukowana w 1909 roku (odrestaurowana w 2011 roku), alejka jest jedną z dwóch drewnianych alejek, które pozostały w Chicago (niestety druga alejka z drewnianych bloków przy North Hudson 2100 została wyasfaltowana jesienią 2018 roku). Drewniana nawierzchnia była powszechna pod koniec XIX wieku w Chicago, ponieważ duży rynek drewna w mieście sprawiał, że drewno było znacznie tańsze niż inne materiały do budowy nawierzchni. Jednak w 1909 roku spadek na rynku drewna w połączeniu ze zwiększoną trwałością innych materiałów do budowy nawierzchni spowodował, że miasto odwróciło się od drewnianej nawierzchni, co czyni tę alejkę niezwykle późnym przykładem tej metody.
Aleję wpisano do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych 22 maja 2002 r.
DuSable Lake Shore Drive (DLSD), wcześniej Lake Shore Drive czyli LSD
Kolejka The EL
Magnificent Mile (Wspaniała Mila)
fasada sklepu Burberry na Magnificient Mile (główny sklep marki w całym USA)
Magnificent Mile (czasami lokalnie w skrócie Mag Mile ) to odcinek Michigan Avenue o długości około jednej mili, od rzeki Chicago do ulicy Oak Street.
Deweloper nieruchomości Arthur Rubloff z Rubloff Company nadał dzielnicy przydomek w 1947 roku. Do drapaczy chmur i punktów orientacyjnych wzdłuż Magnificent Mile zaliczają się budynek John Hancock (aktualna nazwa875 North Michigan Avenue), Wrigley Building, Tribune Tower, Chicago Water Tower oraz hotele Allerton, Drake i Intercontinental.
Obecnie Magnificent Mile to mieszanka ekskluzywnych sklepów, restauracji, budynków mieszkalnych i komercyjnych oraz hoteli nastawionych głównie na turystów. Magnificent Mile obejmuje 290 000 m² powierzchni handlowej, 460 sklepów, 275 restauracji, 51 hoteli oraz szereg atrakcji turystycznych i rozrywkowych, odwiedzanych przez ponad 22 miliony turystów rocznie.
Znajdują się tu sklepy takich makek jak : Cartier, Bulgari, Burberry (główny sklep w USA), Gucci, Louis Vuitton, Tiffany & Co., Max Mara, Omega, Montblanc, Rolex, Ralph Lauren (największy sklep Ralpha Laurena na świecie), Hugo Boss, Zara, H&M, Victoria's Secret i Starbucks Reserve Roastery (największy Starbucks na świecie).
National Geographic nazwał Magnificent Mile wraz z Rodeo Drive (Beverly Hills) i Fifth Avenue (Nowy Jork) jedną z 10 najlepszych alei handlowych na świecie.
Tradycja rozświetlania choinek na Magnificent Mile na rozpoczęcie sezonu świątecznego trwa już ponad czterdzieści lat. Wydarzeniu temu towarzyszy ponad milion zapalonych światełek i pokaz fajerwerków.
Nawet jeśli nie zamierzasz robić tutaj zakupów lub zatrzymywać się w którymś z ekskluzywnych hoteli (może być drogo) to z pewnością warto się tędy przespacerować.
Most Michigan Avenue
Pedway
odcinek w wersji de lux
Wejścia do systemu z poziomu ulicy lub budynków są oznaczone charakterystycznym niebiesko-złotym symbolem róży wiatrów. Mimo to system jest znany z tego, że bywa mylący dla turystów, a oznakowanie wewnątrz bywa skąpe.
Chicago Pedway to rozległa sieć podziemnych tuneli, pasaży handlowych i napowietrznych kładek, która liczy sobie około 8 kilometrów (5 mil) długości i łączy ponad 40 bloków miejskich oraz 50 budynków w samym sercu chicagowskiej dzielnicy The Loop. Powstała w 1951 roku, aby ułatwić poruszanie się po centrum, odciążyć ruch uliczny i przede wszystkim – zapewnić mieszkańcom schronienie przed mroźnymi, wietrznymi zimami oraz letnimi upałami.
Pedway jest jak „ukryte miasto”, w którym znajdują się liczne kawiarnie, restauracje szybkiej obsługi, punkty usługowe, a nawet instalacje artystyczne, takie jak historyczne wiktoriańskie witraże w pobliżu dawnego domu towarowego Marshall Field's (obecnie Macy's) do którego można wejść z podziemnego korytarza.
Poruszanie się po Pedway wymaga pewnego planowania, ponieważ nie jest to jednolity, zarządzany przez jeden podmiot system. Poszczególne odcinki należą do miasta, linii kolejowych lub prywatnych wieżowców:
- Oficjalne godziny minimalne: Większość głównych tras jest dostępna od poniedziałku do piątku w godzinach 7:00 – 17:00.
- Wieczory i weekendy: Wiele sekcji komercyjnych i biurowych jest wtedy całkowicie zamykanych.
- Wyjątki całodobowe: Części bezpośrednio połączone ze stacjami metra CTA (np. linie Czerwona i Niebieska) są zazwyczaj otwarte całą dobę.
podziemne korytarze są w różnym stanie. Niektóre są czyste i "dopieszczone", a niektóre przypominają swoim wyglądem piwnice z niskim sufitem z plątaniną rur pod nim. Nie wszędzie jest czysto i pachnąco - na niektórych odcinkach silnie czuć stęchlizną.
Oficjalne papierowe mapy rzadko są dostępne na miejscu. Przed wejściem do tuneli warto pobrać cyfrową mapę w formacie PDF bezpośrednio ze strony City of Chicago Pedway Service.
W podziemiach (pod budynkiem sklepu Macy's (kiedyś Marshall Field) została wyeksponowana kolekcja witraży przeniesiona tu z Muzeum Witraży, które mieściło się w Navy Pier. Jeden z witraży jest autorstwa Louisa Comforta Tiffany'ego - można go łatwo znaleźć bo przy eksponatach są tabliczki z opisem. To wyjątkowa, stała wystawa sztuki składająca się z 22 zabytkowych, amerykańskich witraży z epoki wiktoriańskiej. Podświetlane panele powstały w latach 1880–1910 i zdobiły niegdyś prywatne rezydencje oraz budynki publiczne w całych Stanach Zjednoczonych.
Pomysł umiejscowienia witraży w podziemiach Pedway nie wszystkim się podoba. Niektórzy uważają, że umieszczenie ich na korytarzu Pedway jest jak powieszenie obrazu Picassa w stodole.
W podziemiach Pedway znajduje się nawet basen (mieści się przy 55 East Randolph w budynku The Heritage at Millennium Park).
Sceny filmu "Mroczny rycerz" z serii o Batmanie były kręcone w Pedway, a dokładnie przy Millenium Station.
Riverwalk
Riverwalk to tak zwany deptak położony poniżej poziomu ulic wzdłuż rzeki Chicago z licznymi kafejkami i restauracjami.
Z okazji Dnia Świętego Patryka rzeka w Chicago jest barwiona na zielono. To spektakularna tradycja, podczas której Chicago Journeymen Plumbers Local Union wlewa do wody specjalny, ekologiczny barwnik roślinny. Intensywny zielony kolor utrzymuje się zwykle od kilku godzin do jednego dnia, w zależności od nurtu i warunków. Tradycja sięga 1962 roku, a za jej przeprowadzenie odpowiada lokalny związek hydraulików.
Najlepszy widok jest na odcinku pomiędzy State Street a Columbus Drive. Dobry punkt obserwacyjny stanowią mosty oraz poziom Upper Wacker Drive (dolny deptak Riverwalk jest wtedy zazwyczaj zamknięty dla widzów)
Union Station
- adres : 225 South Canal Street, Chicago
- rok powstania : 1925
- architekt : firma DH Burnham & Company
Chicago Union Station to dworzec kolejowy międzymiastowy i podmiejski.
Obecna stacja została otwarta w 1925 roku, zastępując wcześniejszą stację Union zbudowana w tym miejscu w 1881 roku. Stacja jest czwartą najbardziej ruchliwą stacją kolejową w Stanach Zjednoczonych - obsługuje około 140 000 pasażerów w przeciętny dzień roboczy.
1 maja 2002 roku stacja została uznana za zabytek Chicago.
Budynek ma fasady z wapienia Bedford w stylu Beaux-Arts i wnętrze z masywnymi kolumnami korynckimi, marmurowymi podłogami i Wielką Salą - poczekalnią, podkreśloną mosiężnymi lampami. Znajdująca sie w centrum budynku Wielka Sala ma wysokość 34 metry i zwieńczona jest dużym świetlikiem o sklepieniu kolebkowym. Sala o powierzchni 2200 metrów kwadratowych posiada hole, klatki schodowe i balkony. W sali ustawiono ogromne drewniane ławki, na których podróżni mogą czekać na przesiadkę, a dwa specjalnie zaprojektowane podziemne podjazdy dla taksówek chronią podróżnych przed niepogodą. Kolumny sali wykonane są z teksturowanego rzymskiego trawertynu z liściastymi, złotymi kapitelami korynckimi.
W czasie II wojny światowej świetlik nad wielką salą został zamalowany, aby stacja nie była celem dla bomb zrzucanych z samolotów. Farbę ze świetlika usunięto dopiero w 2018 roku.
W budynku głównym znajduje się również salonik Metropolitan Lounge, który działa jak salonik lotniskowy i jest dostępny dla pasażerów klasy biznes i pierwszej, a także dla innych pasażerów z droższymi biletami. Salonik został ponownie otwarty w czerwcu 2016 roku i oferuje on różne strefy wypoczynkowe przeznaczone dla osób podróżujących służbowo, rodzin z dziećmi oraz osób korzystających z telefonów lub tabletów. W pomieszczeniu znajdują się również łazienki z prysznicami.
słynna scena z wózkiem z dzieckiem zjeżdżającym po schodach z filmu "Nietykalni" (The Untouchables)
Route 66 - początek kultowej trasy
miejsce będące początkiem Drogi 66 jest oblegane przez fotografujących się tu turystów
- adres : Adams St. & Michigan Ave.
W Chicago początek miała historyczna i kultowa Droga 66.
Pierwotnie, uruchomiona w 1926 roku, legendarna droga zaczynała się na skrzyżowaniu Adams Street i Michigan Avenue (tuż naprzeciwko Art Institute of Chicago), w samym sercu centrum Chicago. Stamtąd Route 66 prowadzi przez 2 448 mil na południowy zachód aż do Santa Monica w Kalifornii.
Route 66 została zaprojektowana, aby połączyć przemysłowy północny wschód z wiejskim południowym zachodem. Chicago zostało wybrane na północny koniec ze względu na jego status jako ważnego węzła kolejowego i drogowego. Pierwsze znaki Route 66 zostały umieszczone w Chicago w 1926 roku, a dynamicznie rozwijająca się gospodarka miasta przyczyniła się do wczesnego sukcesu tej drogi.
W latach 50. XX wieku, wraz ze zmianą wzorców ruchu (w centrum Chicago wprowadzono ulice o ruchu jednokierunkowym) i ewolucją konfiguracji ulic, oficjalny punkt startowy przeniesiono o jeden blok na północ na Adams Street przy Michigan Avenue, i jest on obecnie upamiętniony znakiem "Route 66 Begin".
Pobocza drogi Route 66 w zostały usiane stacjami benzynowymi, sklepami i restauracjami z neonowymi szyldami. Firmy takie jak Lou Mitchell's Restaurant (adres : 565 W. Jackson Blvd.), otwarta w 1923 roku zaledwie kilka kroków od punktu startowego drogi, obsługiwały pierwszych kierowców i stały się legendarnymi wśród podróżnych.
Podobnie jak większość drogi Route 66, odcinek w Chicago stopniowo zastępowały nowoczesne autostrady międzystanowe. Do 1977 roku znaczna część drogi została zastąpiona przez I-55 (Interstate 55), a w 1985 roku Route 66 została oficjalnie wycofana przez rząd federalny.
Pod koniec lat 90. i na początku 2000. XXI wieku obrońcy zabytków, organizacje turystyczne oraz entuzjaści Route 66 pracowali nad oznakowaniem i świętowaniem oryginalnej trasy. Dziś podróżni mogą przejść lub przejechać się dawnym przebiegiem trasy, robiąc zdjęcia przy zabytkowych punktach i chłonąc ducha historii amerykańskich dróg.
Stwórz łatwo własną witrynę internetową z Webador