Jeśli macie ochotę ruszyć poza Chicago to warto wybrać się na położone w niedalekich odległościach przedmieścia :

• Lake Forest,
• Des Plaines,
• Wilmette,
• Winnetka,
• Skokie,
• Hillside,
• Oak Park,
• Wadsworth,
• Niles,
• Cicero,
• Park Ridge,
• Glenview,
• River Forest,
• Riverside,
• Kenilworth,
• Evanston,

Lake Forest

Lake Forest położone jest nad jeziorem Michigan.

Główną i najbardziej znaną plażą w tym rejonie jest Forest Park Beach (adres : 801 N. Lake Road, Lake Forest). Czynna jest codziennie od 6:00 do 23:00 (przez cały rok). Znajdują się tu : zadaszone pawilony, mostki spacerowe, plac zabaw, boisko do siatkówki, molo wędkarskie, pochylnia do wodowania łodzi, możliwość pływania i uprawiania stand-up paddle, toalety publiczne oraz punkt gastronomiczny w sezonie letnim.

Zasady korzystania z plaży i parking:

• Parkingi na plaży są przeznaczone wyłącznie dla mieszkańców posiadających specjalne naklejki/przepustki miasta Lake Forest (brak uprawnień wiąże się z mandatem w wysokości 125 USD).
• Osoby spoza miejscowości mogą korzystać z plaży (wstęp dla nie-mieszkańców to koszt około 25 USD od osoby), jednak samochód należy zaparkować w wyznaczonym miejscu w centrum miasta i dojść na pieszo.

Rezydencja Schweppe

Marshall, córka Hoeper'a, zamieszkała w domu ze swoim mężem i córką na jakiś czas w związku z przeprowadzką z Lincoln Park do Lake Forest. 

„Kiedy moja córka miała trzy lata, chodziła do sali balowej, gdzie trzymaliśmy wszystkie te zabawki, i kiedy weszła, wszystkie się włączały. Zacząłem jej mówić: »O, to wujek Jeff. Wujek Jeff stroi sobie żarty«. Kiedy przyszedł elektryk, żeby sprawdzić czy to nie wina instalacji elektrycznej powiedział, że wszystko jest w porządku”. 

W sali balowej domu miało miejsce wiele niewytłumaczalnych zdarzeń : „Odwracaliśmy się i nagle konik na biegunach blokował drzwi”.

Mąż nowej pani domu zgłaszał różne zdarzenia, m.in. widział młotki latające po korytarzu lub wieszak na klucze spadający, gdy nikogo przy nim nie było.

Nowi mieszkańcy mieli w domu berneńskiego psa pasterskiego. „Był bardzo niespokojny. Nie spał w nocy. Znalazłem go w różnych pokojach tego domu w środku nocy – szczekającego w powietrze. Pewnego ranka, z bardzo zdrowego psa, zmienił się w psa, który miał problemy z samym chodzeniem. To było bardzo dziwne. Nie mógł się ruszyć."

W spiżarni na drugim piętrze znajduje się szyba okienna — szkło ołowiowe z maleńkimi sekcjami, idealnie przejrzyste i nigdy niebrudzące, nawet pomimo całkowitego opuszczenia domu. „To właśnie tam pan Schweppe patrzy, kto wchodzi i wychodzi z domu” – powiedział jeden z mieszkańców.

Po tych wydarzeniach zdecydowano o sprzedaży domu.

Pierwsza próba sprzedaży domu miała miejsce w 2007 roku z ceną wywoławczą 18 milionów dolarów, kolejna w 2018 roku z ceną  9,4 miliona dolarów. Ostatnia sprzedaż posiadłości zajęła dwa lata i została obniżona w 2020 roku o 4,4 miliona dolarów. Jedynym logicznym wytłumaczeniem tej obniżki jest ciężar mieszkania w spektakularnym domu nad jeziorem, w którym nawiedzają duchy.

Villa Turicum, czyli pieniądze szczęścia nie dają

Jest to historia posiadłości, która już nie istnieje ale wydała mi się na tyle ciekawa i interesująca, że postanowiłam to zamieścić.

John D. Rockefeller podarował w prezencie ślubnym dla swojej córki m.in. działkę o powierzchni 83 akry (powierzchnia ponad 33 hektary), którą Edith przekazała później pod założenie Brookfield Zoo (ogród zoologiczny).

W 1907 roku na swoją letnią rezydencję małżonkowie zakupili grunt w Lake Forest za 2 miliony dolarów, a jej budowa pochłonęła kolejne 5 milionów (dzisiaj byłyby to kwoty odpowiednio 50 i 126 milionów dolarów).

Pierwszą propozycję projektową przedstawił Frank Lloyd Wright, ale jego wizja nie przypadła do gustu Edith.

Zamiarem Edith było wybudowanie rezydencji w stylu włoskim i dlatego projekt wykonał Charles A. Platt. Ogrody urządzono w stylu włoskim, a wnętrza posiadłości wypełniono włoskimi dziełami sztuki i antykami. W zabudowaniach bocznych znajdował się budynek z 21 garażami i pokojami dla kierowców i osobistej służby przyjeżdzających w odwiedziny gości. W Villi Turicum w Lake Forest Edith bywała rzadko lub może nawet wcale.

W 1913 roku McCormick’owie nie żyli już wspólnie. Edith, z powodu napięcia nerwowego (być może na skutek szoku po śmierci dzieci : pierwszego syna - Johna, który umarł w 1901 roku w wieku 4 lat na szkarlatynę oraz córki która zmarła w 1904 roku w wieku niespełna 1 roku; łącznie mieli 5-ro dzieci), wyjechała leczyć się w Szwajcarii u dr. Carl’a Junga. Ponieważ uwielbiała okultyzm i astrologię (uważała się za reinkarnację oblubienicy Tutenchamona) zaczęła również studiować psychologię i została bliskim współpracownikiem Junga. Będąc w Szwajcarii, Edith wspierała finansowo Jamesa Joyce’a gdy ten  pisał „Ulissesa”. W Szwajcarii spędziła 8 lat.

Do Chicago Edith wróciła w 1921 roku i w tym samym roku państwo McCormick byli już rozwiedzeni.

Po rozwodzie Edith zamieszkała sama w rezydencji przy 1000 Lake Shore Drive w Chicago. W jej rękach pozostała również Villa Turicum, ale jak twierdzi miejscowa legenda, Edith rzadko w posiadłości bywała, nigdy nie zjadła w niej posiłku i  nie została choćby na jedną noc. Mimo to, w Villi utrzymywana była cały czas pełna obsługa i codzienna gotowość w razie niespodziewanego przyjazdu Edith.

Niedługo przed swoją śmiercią w 1932 roku, Edith Rockefeller zamieszkała w czteropokojowym apartamencie Hotelu Drake w Chicago - zmagała się z ogromnymi długami, podatkami oraz postępującą chorobą nowotworową (rak wątroby), gdzie zmarła w apartamencie nr 1801 mając 59 lat. Przeprowadzając się do hotelu zabrała ze sobą jedynie sekretarza i dwójkę służących. Z okien swojego hotelowego pokoju mogła codziennie patrzeć na stojący naprzeciwko, pusty i zaciemniony pałac, w którym niegdyś rządziła wyższymi sferami Chicago. W ostatnich dniach życia, przy jej hotelowym łóżku, doszło do poruszającego pojednania – odwiedził ją dawno niewidziany, były mąż Harold (który wszedł bocznymi drzwiami z naręczem kwiatów) oraz brat i dzieci, przerywając lata rodzinnej separacji. Gdy umierała, kobieta uznawana niegdyś za najbogatszą na świecie miała na swoim koncie bankowym mniej niż 9 000 dolarów. Jej dawny pałac otworzono po raz ostatni wyłącznie na czas jej pogrzebu.

Po jej fortunie nic nie zostało. Został dług w wysokości 3 miliony dolarów. Po stracie pierwszych dzieci Edith mocno oddaliła się emocjonalnie od reszty potomstwa, zostawiając ich wychowanie niańkom i guwernantkom, podczas gdy sama wyjechała do Zurychu studiować psychoanalizę u Carla Junga. Kiedy zmarła w 1932 roku, większość swojego potężnego (choć mocno uszczuplonego) majątku zapisała w testamencie swojemu szwajcarskiemu przyjacielowi Edwinowi Krennowi, pozostawiając dzieciom jedynie ułamek fortuny. Jednak ostatecznie dzieci wywalczyły w sądzie prawa do funduszu powierniczego o wartości 12 milionów dolarów ustanowionego przez ich dziadka. W 1934 roku wystawiono na aukcji jej majątek osobisty o wartości 3 milionów dolarów, ale z jego sprzedaży uzyskano zaledwie 25 tysięcy dolarów.

Aktualnie

Aktualnie na działce, której w wyniku podziału przypadło zejście na plażę do jeziora (w pobliżu miejsca gdzie stała stara rezydencja), została wybudowana prywatna rezydencja, której właściciele odrestaurowali część ogrodów i tarasowe schody – udało się nawet odnaleźć oryginalny kamień z których były wykonane i który był porozrzucany wzdłuż urwiska. Więcej nic nie pozostało

Ciekawostka : Edith Rockefeller należała do elity - prowadziła bogate życie towarzyskie i choć sprzeciwiała się swojemu ojcu to respektowała jeden z jego nakazów – John D. Rockefeller był absolutnym abstynentem i zakazywał podawania w domu alkoholu, dlatego na przyjęciach w domu Edith nie było nawet wina.

Des Plaines

Des Plaines to miasto należące do aglomeracji Chicago, które zostało założone w 1869 roku. W roku 2023 liczba mieszkańców wynosiła 58 010 osób.

Pierwsza restauracja McDonald's

Na pocieszenie : Naprzeciwko dawnej lokalizacji pierwszej franczyzy (gdzie stało zburzone muzeum) znajduje się w pełni operacyjna, współczesna restauracja McDonald's pod adresem 444 S River Rd (znana też od strony skrzyżowania jako Lee St). Ta konkretna restauracja to wyjątkowe miejsce dla fanów marki. Zamiast standardowego wystroju, pełni ona rolę nieoficjalnego centrum pamięci po wyburzonym muzeum. W jej wnętrzu można znaleźć:

• Zabezpieczone w szklanych gablotach oryginalne czerwono-białe kafelki pochodzące z restauracji Raya Kroca z 1955 roku.
• Liczne historyczne pamiątki, stare zdjęcia oraz archiwalne eksponaty rozmieszczone wokół stolików dla gości.
• Pamiątkową tablicę z brązu, która oficjalnie upamiętnia historyczne znaczenie tego skrzyżowania dla rozwoju całej korporacji.

Sklep Square Deal Shoes

buty Roberta Wadlow'a, które zostawił w sklepie gdy zamówił wieksze.

Kasyno "Casino Rivers"

Wilmette

Bahai świątynia modlitwy wszystkich wyznań (Bahai Temple)

Budowa świątyni została rozpoczęta w 1920 roku, a uroczyste otwarcie miało miejsce 2 maja 1952 roku. Co prawda po dwóch latach budowy, a więc w 1922 roku została otwarta część budowli i stanowiła miejsce spotkań nie tylko wyznawców bahaizmu.

Świątynia otoczona unikalnymi ogrodami założonymi w 1951 roku. Obiekt wraz z ogrodami  zajmuje powierzchnię 7 hektarów.

Wnętrze świątyni zostało zaprojektowane i wykonane zgodnie z zasadą minimalizmu, wyeliminowano zbędne ozdoby takie jak rzeźby czy obrazy, które mogły by rozpraszać medytujących lub modlących się w nim ludzi. Jedynym symbolem umieszczonym w budynku w centralnym miejscu kopuły bahaickiej świątyni jest kaligrafia inwokacji do Boga „Chwała Najświętszemu Imieniu”. Jest to jedyny punkt który wyróżnia się z ascetycznego otoczenia i do którego prowadzi wzrok modlącego. 

Okładziny zewnętrzne świątyni wykonane są z mieszaniny cementu portlandzkiego i kwarcu z wyrytymi na nich różnymi sentencjami i symbolami religijnymi.

Świątynia dedykowana jest osobom wszystkich wyznań w celu kontemplacji, modlitwy oraz fizycznego i psychicznego relaksu.

W religii Bahai cyfra 9 jest symbolem doskonałości i perfekcji, dlatego wiele elementów świątyni nawiązuje do tej cyfry – 9 wejść, które nawiązują do 9 głównych religii świata i ich jedności, 9 wnęk, 9 sektorów sklepienia, 9 fontann w ogrodach.  Sam budynek również jest 9-ciokątny. Symbolem Bahaizmu jest 9-cio ramienna gwiazda.

Ciekawostki : Wiara Bahai, najmłodsza niezależna monoteistyczna religia świata została założona w Iranie w XX wieku. Jej 5 milionów wyznawców zamieszkujących 218 różnych krajów i pochodzących z ponad 2,100 różnych grup etnicznych, stanowi obecnie drugą po chrześcijaństwie, najbardziej geograficznie rozprzestrzenioną religię na świecie. Podstawową zasadą jej wiary jest jedność ludzkości w całej swej różnorodności oraz przezwyciężanie wszelkiego rodzaju uprzedzeń i efektywne wspieranie społecznego, duchowego i ekonomicznego rozwoju wszystkich ludzi.

Wstęp na teren Bahai Temple możliwy jest tylko w butach, koszuli i skromnej sukni, natomiast zrobienie grupowego zdjęcia tylko za specjalnym pozwoleniem. Zezwolone jest także wejście dla niewidomych z psem – przewodnikiem.

W Wilmette znajduje się jeden z ośmiu tego typu obiektów na świecie  -  po jednym w Europie, Ameryce Północnej, Ameryce Środkowej, Afryce, Australii, Azji oraz na wyspach Samoa (New Delhi w Indiach; Langenhein pod Frankfurtem w Niemczech, Uganda, Hajfa, Panama) oraz ósma świątynia jest w Chile – Ameryka Południowa.

Ciekawostka : Bahaici są znani z propagowania nauki o potrzebie istnienia na świecie jednego uniwersalnego języka pomocniczego dla wszystkich ludzi. Początkowo było to esperanto, obecnie zaś we wspólnocie występują trzy różne propozycje – esperanto, język angielski lub zupełnie nowy sztuczny język międzynarodowy.

Plaza del Lago

Kino Theatro del Lago zostało zburzone w 1965 roku, a w jego miejscu zbudowano supermarket.

Zmiana nazwy na Plaza del Lago zamiast Spanish Court nastąpiła po przebudowie obiektu ( i wcześniejszym wyburzeniu) w 1967 roku. Z dawnej struktury obiektu zachowała się dzwonnica w stylu hiszpańskim.

Plaza del Lago jest drugim najstarszym centrum handlowym z parkingiem dla samochodów w jego centralnej części w Stanach Zjednoczonych. 

W 2018 roku centrum handlowe zostało sprzedane za 48 milionów dolarów.

Nieco historii : Chociaż plac znajduje się obecnie we wsi Wilmette, działka, na której zostało później zbudowane centrum handlowe, pierwotnie była częścią niezabudowanego obszaru znanego jako Ziemia Niczyja. Był to obszar bezprawia (hazard, pijaństwo i rozpusta), którego nie chciały przyłączyć sąsiadujące Wilmette, Kenilworth, Evanston i Winnetka. Przyłączenie tego obszaru do Wilmette nastąpiło w 1942 roku.

Frank J.Baker House

Walker Bros. - Naleśnikarnia

Homer's Ice Cream

Winnetka

Winnetka to wieś założona w 1869 roku, a jej nazwa pochodzi od indiańskiego słowa oznaczającego "piękna ziemia". około 90% ludności stanowią "biali, a ilość afroamerykanów jest znikoma i stanowi poniżej 1%. Winnetka jest jedną z najzamożniejszych miejscowości w Stanach Zjednoczonych. W 2015 roku średnie roczne zarobki w gospodarstwie domowym wyniosły blisko 312 tys. dolarów, dając jej 10. pozycję pod tym względem w kraju.

O swojej chorobie dowiedział się w dość ironiczny sposób. Po kolacji w Białym Domu, gdzie rezydowali jego przyjaciele - Ronald i Nancy Regan, zauważył na zdjęciu z tego wydarzenia że ma na swojej szyi dziwną plamę. Późniejsza biopsja stwierdziła AIDS.

Przez całe życie ukrywał swój homoseksualizm przed opinią publiczną, dbając o wizerunek idealnego partnera kreowany przez studio filmowe. W 1984 roku zdiagnozowano u niego AIDS. Hudson stał się pierwszą tak wielką gwiazdą światowego formatu, która publicznie ujawniła swoją chorobę. Jego śmierć w wieku zaledwie 59 lat nastapiła z powodu komplikacji związanych z AIDS i zszokowała świat oraz znacząco przyczyniła się do zwiększenia świadomości społecznej oraz funduszy na badania nad wirusem HIV.

Dom Kevina

Hubbard Woods Park

Skokie

Skokie to wieś, której populacja według spisu z 2020 roku wynosiła 67 824. Nazwa Skokie pochodzi od indiańskiego słowa Potawatomi oznaczającego „bagno”. Początkowo, od 1888 roku wieś nazywała się Niles Centre, następnie od 1891 roku Niles Center. Taką nazwę nosi ulica biegnąca przez środek Skokie - Niles Ceter Road. W 1940 r. nazwę wsi zmieniono na Skokie. 

Skokie przyciągało żydowskich mieszkańców, ponieważ nowoprzybyli nie spotykali się z takim samym poziomem wrogości, jak w niektórych innych przedmieściach Chicago, gdzie nie wspierano sprzedaży nieruchomości żydowskim instytucjom. Po II wojnie światowej deweloperzy i budowniczowie nieruchomości, którzy często sami byli Żydami, reklamowali Skokie w starszych, miejskich żydowskich dzielnicach na południu, zachodzie i północy Chicago. W 1975 r. Żydzi stanowili 57% populacji przedmieścia. Szacuje się, że w latach 50., 60. i 70. XX wieku w Skokie osiedliło się około 8000 rodzin żydowskich ocalałych z Holokaustu.

W 1970 roku w Skokie nadano nazwę ulicy im. dr Janusz Korczaka - Dr Korczak Terrace (często zapisywana jako Dr. Korczak Ter), a dwa lata później, w 1972 roku, w jej pobliżu postawiono również pomnik upamiętniający Janusza Korczaka.

Illinois Holocaust Museum and Education Center 

Muzeum w nowym kształcie i lokalizacji zostało otwarte dla publiczności 19 kwietnia 2009 roku (19 kwietnia to data i rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim).

Wystawa stała holocaustu zajmuje przyziemie, ale znajdują się tu również audytorium, hall głównego wejścia z recepcją i stanowiskiem informacyjnym, szatnia, sklepik z pamiątkami i biblioteka. Na wyższej kondygnacji znajduje się Sala pamięci, galeria sztuki, górna część audytorium i biura zaś w podziemiach sale wykładowe, wystawa dla dzieci, wystawa poświęcona historii muzeum oraz sala konferencyjna. Wśród eksponatów znajduje się tu autentyczny wagon z początku XX wieku, który służył do transportu ludzi do obozów koncentracyjnych.

Front budynku dzieli się na dwie części. W czarnej części z dwuspadowym dachem nawiązującym do kształtu baraków w obozach koncentracyjnych znajdują się drzwi wejściowe, w białej zaś wyjściowe. Biała część muzeum poświęcona jest historiom wyzwolenia obozów i walki ocalałych o nowe życie.

Harrer Building

Hillside

Cmentarz Mount Carmel i włoska Panna Młoda - Julia Buccola Petta

 Zdjęcie pośmiertne przedstawia ciało, które wydaje się być świeże, bez przebarwień skóry, nawet po sześciu latach. Zgniły i zbutwiały wygląd trumny na zdjęciu świadczy jednak o tym, że przez pewien czas znajdowała się pod ziemią. Julia wydaje się po prostu spać. Jej rodzina uznała, że ​​została tak dobrze zachowana, jako znak od Boga i po zebraniu pieniędzy od innych członków rodziny i sąsiadów stworzyła imponujący pomnik, który dziś stoi nad jej grobem. Jaka tajemnica kryje się przy grobie Julii Petty? Jak jej ciało mogło pozostać w idealnym stanie po sześciu latach leżenia w grobie? Wielu pobożnych katolików z sąsiedztwa wierzyło, że Julia ​​jest świętą. Sceptycy szydzili z tego pomysłu, twierdząc, że zdjęcie z sekcji zwłok musiało zostać zrobione, zanim została pierwotnie pochowana – chociaż nie wyjaśnia to stanu trumny ani rozkładu niemowlęcia, które leży w jej ramionach. Inne wyjaśnienie przypisano adipocere, znanemu również jako „wosk zwłok” – „woskowata substancja składająca się głównie z kwasów tłuszczowych i mydeł wapniowych, która powstaje podczas rozkładu martwego tłuszczu w wilgotnych lub mokrych warunkach beztlenowych”. Oczywiście te wyjaśnienia w niewielkim stopniu rozwiały lokalne przekonanie, że zachowane ciało Julii jest dowodem cudu. Ale czy tak było naprawdę? Od tamtego czasu opowiadano historie o jej matce Filomenie, kwestionującej rzeczywistość jej marzeń. Byli tacy, którzy twierdzili, że sfabrykowała całą historię jako odwet za małżeństwo, którego nie aprobowała. Nigdy nie lubiła Mateusza Petty, a tę historię uwiarygodnia fakt, że na nagrobku nie widnieje nazwisko Julii po ślubie – tylko Buccola. Ale nawet jeśli Filomena kłamała na temat swoich koszmarów, aby zdobyć sympatię społeczności i pomóc sfinansować budowę wyszukanego pomnika – jak to wyjaśnia zdjęcie pośmiertne? Zdjęcie Julii w jej trumnie – sześć lat po jej śmierci – wydaje się być prawdziwe. Wymyka się wyjaśnieniom przez prawie sto lat. A to nie koniec tej dziwnej historii. Przez lata krążyły doniesienia o upiornej „kobiecie w bieli”, którą widziano wędrującą po skraju cmentarza, na którym spoczywa. Historie mówią, że widziano ją w dzień i w nocy, a wielu, którzy znają historię Julii Petta, wierzy, że jest to jej niespokojny duch. Jedna niesamowita historia, która została opowiedziana, dotyczyła młodego chłopca, który został przypadkowo pozostawiony na cmentarzu, niedaleko grobu Julii. Kiedy wrócono na cmentarz by go szukać odnaleziono go jak trzyma za rękę ciemnowłosą młodą kobietę w białej sukni. Kiedy chłopiec pobiegł w stronę rodziców, kobieta w bieli zniknęła. Historia „Włoskiej Oblubienicy” trwa do dziś. To historia kobiety, która po śmierci stała się bardziej sławna niż kiedykolwiek za życia – główny składnik wielu niesamowitych opowieści.

Na tym samym cmentarzu znajdują się groby :

Oak Park

Dom Ernesta Hemingway'a

Obecnie w budynku działa Muzeum Miejsca Urodzenia Ernesta Hemingwaya, które odrestaurowano, aby przypominało klimat z przełomu XIX i XX wieku.

Konflikt z rodzinnym miastem Oak Park ucieleśniała matka Hemingway'a, Grace, która odesłała mu egzemplarze jego książek, nazywając jego twórczość „pomyjami” i potępiając wulgarny język oraz śmiałą tematykę. Hemingway bronił się w listach, pisząc, że jego proza po prostu odzwierciedla prawdziwe życie. hemingway napisał nawet : „Chyba nikt w Oak Park mnie nie lubi” („Nobody in Oak Park likes me, I suppose”) – to autentyczny cytat z jego korespondencji. Wynikał z faktu, że jego wczesne, przełomowe dzieła (takie jak „W naszych czasach” czy „Słońce też wschodzi”) zszokowały tradycyjnych mieszkańców przedmieścia.

Podczas zwiedzania nie jest serwowany ulubiony (rozsławił go w swojej literaturze, m.in. w powieści Za rzekę, w cień drzew) przez Hemingway'a drink Montgomery Martini. Składa się on z 15 części ginu i 1 części wermutu (15:1). Nazwa drinka pochodzi od nazwiska brytyjskiego marszałka polnego Bernarda Law Montgomery’ego, któremu przypisuje się powiedzenie lub strategię militarną polegającą na posiadaniu ogromnej przewagi sił (15 do 1), co barmani przekuli w żart dotyczący proporcji ginu do wermutu.

Kościół Unity Temple

Dzielnica historyczna Frank Lloyd Wright - Prairie School of Architecture

Dzielnica historyczna Frank Lloyd Wright to federalnie uznany okręg historyczny, wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych Stanów Zjednoczonych. W obrębie dzielnicy znajduje się ponad 20 budowli zaprojektowanych przez Franka Lloyda Wrighta, powszechnie uważanego za najwybitniejszego amerykańskiego architekta

budynki należące do dzielnicy historycznej Franka Lloyd Wright'a

Sklep Marshall Field and Company

Wadsworth

Piramida "The Gold Pyramid House"

Niles

Niles to wieś, bezpośrednio sąsiadująca z północno-zachodnią granicą Chicago. Według spisu z 2020 roku liczba ludności wynosiła 30 912 osób.

W 1946 roku w Niles ustanowiono bezpłatne pogotowie ratunkowe, co było pierwszym takim przypadkiem w Illinois i jednym z pierwszych w całym USA.

W Niles funkcjonuje "Niles Free Bud System", czy li bezpłatne autobusy, które kursują od 6:30 do 17:00 w dni powszednie i od 9:30 do 16:30 w weekendy. Zatrzymują się przy wszystkich centrach handlowych i obiektach użyteczności publicznej.

Krzywa wieża w Niles

Cmentarz św. Wojciecha

Cicero

Cicero to miasto z populacją 81 tys. mieszkańców. Jest 11. co do wielkości miastem stanu Illinois, częścią aglomeracji Chicago i znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zachodniej części miasta Chicago. Kiedyś mieszkańcami byli głównie imigranci z czech i polski, dzisiaj 88% jego mieszkańców to Latynosi - jest najbardziej latynoskim miastem w stanie Illinois.

Nazwa miasta pochodzi od imienia wielkiego rzymskiego męża stanu z I wieku p.n.e - Marka Tulliusza Cycerona (po łacinie Marcus Tullius Cicero).

Hawthorne Works

W psychologii funkcjonuje pojęcie Efekt Hawthorne -w fabryce przeprowadzono słynne badania nad produktywnością, które prowadzono w latach 20. i 30. XX wieku. Wykazano w nich, że pracownicy zwiększają swoją wydajność gdy wiedzą że są obserwowani. W eksperymencie, przeprowadzonym w latach 1924 - 1932, stwierdzono również że zmiana warunków pracy (np. poprawa oświetlenie, wprowadzenie większej ilości przerw i szkoleń) wpływa na produktywność pracowników. Wniosek był jeden - poprawa warunków pracy ma bezpośredni wpływ na wydajność pracy. Zauważono również, że gdy eksperyment został zakończony, a warunki pracy pozostawiono na poprawionym poziomie jednak zaprzestano obserwacji pracowników, nastąpił spadek wydajności pracy do poziomu sprzed eksperymentu.

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej (St. Mary of Czestochowa)

Kwatera główna Ala Capone

Party House Ala Capone

Miejsce masakry w Pony Inn

W 1926 roku, kontrolowany przez Ala Capone bar o nazwie Pony Inn, prowadził Harry Madigan. Wiosną tego roku chodnik przed lokalem stał się miejscem głośnej zbrodni.
William McSwiggin był zastępcą prokuratora okręgowego w Chicago i energicznie zabiegał o akt oskarżenia przeciwko Alowi Capone w 1924 roku za zabójstwo Joe Howarda w barze w South Side ale nie udało mu się skutecznie oskarżyć Capone (pomimo obecności kilku naocznych świadków).

McSwiggin był również graczem w karty, hazardzistą i pijakiem, co naturalnie sprawiło, że regularnie nawiązywał bliskie kontakty z Capone i jego wspólnikami. Z biegiem czasu, Capone zaczął uważać McSwiggina za przyjaciela. Pewnej nocy późną wiosną 1926 roku, po kolacji w domu rodziców, McSwiggin i kilku bliskich przyjaciół wybrali się na noc hazardu i drinków. Krótko po wyjściu z domu zepsuł im się samochód i ostatecznie dołączyli do dwójki innych przyjaciół w ich samochodzie. Tymi przyjaciółmi byli bracia O'Donnell, rywalizujący przemytnicy, którzy mieli narastający konflikt z Capone. Lśniący nowy Lincoln O'Donnellów przemierzał Cicero z McSwigginem i przyjaciółmi, odwiedzając bar za barem, aż trafili tutaj, do Pony Inn. Kiedy do Capone dotarła wiadomość, że jego rywale wkraczają na jego terytorium, wysłał ludzi uzbrojonych w karabiny maszynowe, aby dać wyraz swojemu niezadowoleniu. Nikt nie powiedział mu, że jego przyjaciel McSwiggin jest z braćmi O'Donnell.

Gdy imprezowicze opuszczali Pony Inn, padła seria strzałów w stronę grupy, zabijając trzy osoby, w tym McSwiggina (O'Donnellowie, cele ataku, uciekli bez szwanku).

Oburzenie opinii publicznej wzbudziła śmierć prokuratora stanowego dokonana przez gangsterów, to zmusiło policję do działania. Policja Chicago wkroczyła do Cicero, aresztując Ralpha Capone (brat Al'a) i dokonując nalotów na kilka lokali należących do Capone. Al uciekł z miasta, spędzając lato 1926 roku wśród przyjaciół we włoskiej społeczności w Lansing w stanie Michigan, aż sytuacja uspokoiła się na tyle, że mógł wrócić do okolic Chicago.

Jednakże nigdy więcej Capone nie był całkowicie nietykany przez policję. Chociaż nigdy nie miał zamiaru skrzywdzić McSwiggina, stracił reputację wśród opinii publicznej, która zaczęła wywierać coraz większą presję na policję, aby rozwiązała kwestię gangów.

Park Ridge

Pickwick Theatre Building

Glenview

River Forest

River Forest to podmiejska wieś przylegająca do Chicago. Według spisu z 2020 roku jej populacja wynosiła 11 717 osób.

Winslow House

Riverside

Riverside to podmiejska wieś. Według spisu z 2020 roku wieś liczyła 9298 mieszkańców.

Riverside stało się muzeum architektury, co potwierdza status wsi jako Narodowego Zabytku Historycznego. Zasób mieszkaniowy wsi obejmuje zarówno dobrze utrzymane bungalowy z lat 20. XX wieku, jak i ogromne wiktoriańskie i wczesno XX-wieczne rezydencje.

Riverside to jedno z nielicznych miejsc w Stanach Zjednoczonych, które zachowało swój oryginalny, historyczny system oświetlenia gazowego z XIX wieku. Podczas gdy większość amerykańskich miast i przedmieść dekady temu przeszła na nowoczesne latarnie LED, Riverside konsekwentnie podtrzymuje tradycję zapoczątkowaną w 1870 roku. Na początku w Riverside zainstalowano 200 latarni gazowych. Do 1972 roku ich liczba wzrosła do 384, a obecnie wioska utrzymuje ich około 400 na obszarach mieszkaniowych. Tradycja ta jest tak głęboko zakorzeniona w tożsamości Riverside, że symbolem miejscowości stał się dawny zawód latarnika – postać historyczna znana lokalnie jako Larry the Lamplighter (z okolic 1880 roku). Choć w maju 2026 roku rada miejska przyjęła nowy raport dotyczący oświetlenia nocnego w celu zrównoważenia ekologii i bezpieczeństwa, gazowe latarnie wciąż pozostają nienaruszonym elementem krajobrazu Riverside.

F.F. Tomek House

Dom Franka Nittiego

Coonley House

Kenilworth

Kenilworth to wieś położona 24 km na północ od centrum Chicago. Według spisu z 2020 roku liczyła 2514 mieszkańców.

Miasto Kenilworth zostało założone w 1889 roku, kiedy Joseph Sears za 150 300 dolarów kupił 223,6 akrów ziemi, na którą składało się kilka gospodarstw. Sears wraz z kilkoma wspólnikami założył firmę The Kenilworth Company, aby zrealizować swoje marzenie o podmiejskim życiu. Sears założył miasto w oparciu o cztery zasady: „Duże działki, wysoki standard budownictwa, brak alejek i sprzedaż wyłącznie osobom rasy białej”. Klauzula „tylko dla osób rasy białej” zakładała wykluczenie wszystkich osób innej niż biała, a także Żydów. Sears później, w nieformalnym referendum, zmienił tę klauzulę, zezwalając na zamieszkanie w mieście służbie kolorowej. W rezultacie do 1950 roku populacja liczyła 79 Afroamerykanów, z których wszyscy pracowali jako służba. W 2020 roku w Kenilworth mieszkało zaledwie 10 Afroamerykanów (0,4% populacji).

4 lutego 1896 roku działki zostały rozprzedane a wieś osiągnęła wymaganą liczbę 300 mieszkańców (wyselekcjonowanych) i została zarejestrowana. Znany architekt Franklin Burnham dołączył do The Kenilworth Company i zaprojektował stację kolejową oraz kościół Kenilworth Union Church. Burnham zaprojektował również kilka domów, które członkowie firmy mogli zaprezentować potencjalnym mieszkańcom.

Root-Badger House

Hiram Baldwin House

Evanston

Evanston to miasto założone przez metodystycznych liderów biznesowych w 1857 roku, miasto uzyskało prawa miejskie w 1863 roku. W Evanston mieści się  Uniwersytet Northwestern, założony w 1851 roku, jeszcze przed inkorporacją miasta, jeden z wiodących uniwersytetów badawczych na świecie. 

Sklep Marshall Field and Company