Budynki zabytkowe w Chicago
Chicago jest pełne zabytkowych budynków o rozmaitej architekturze, z historycznym znaczeniem i unikatowym stylem, od wczesnych wieżowców po modernistyczne dzieła Franka Lloyda Wrighta.
Poniżej szczegółowe opisy budynków :
- Carbide & Carbon Building,
- Marquette Building,
- Fisher Building,
- Field Building,
- Reid, Murdoch & Co. Building,
- Chicago Water Tower i Pumping Station,
- Washington Block,
- Hotel Drake,
- Wrigley Building,
- Tribune Tower,
- Hotel Allerton,
- Hotel Intercontinental,
- Dom ocalałej z Titanica,
- Chicago Board of Trade Building,
- Krause Music Store,
- Hull House,
- Merchandise Mart,
- Chicago Varnish Company Building,
- Pierwsza rezydencja Playboy'a,
- Budynek London Guarantee,
- Budynek 333 North Michigan,
- 7 domów przy Lake Shore Drive,
- Apartamentowiec przy 1500 Lake Shore Drive
Carbide & Carbon Building
- adres : 230 N. Michigan Ave., Chicago
- rok powstania : 1929
- architekt : Burnham Brothers - Daniel i Hubert Burnham (synowie Daniela H. Burnhama)
Budynek wybudowany w 1929 r., wysokość 153 metry (503 stopy), 40 poziomów, w tym 2 poziomy piwnic. Zaprojektowany i wybudowany na zlecenie firmy Union Carbide and Carbon Co., która zasłynęła z wynalazku pierwszego akumulatora z suchym ogniwem, a w 1984 roku okryła się niesławą w związku z jedną z największych katastrof przemysłowych na świecie, która miała miejsce w Bhopal (Indie) i w której śmierć poniosło 16 tys. osób, a 40 tys. zostało trwale niepełnosprawnymi.
Jest to wspaniały przykład szczytu stylu Art Deco. Zastosowane kolory na elewacji to czerń (polerowany czarny marmur i granit), ciemna zieleń (terakota) i złote akcenty.
Niektórzy twierdzą, że inspiracją do zaprojektowania budynku był budynek „American Radiator Building” z 1924 roku znajdujący się w Nowym Jorku. Trzeba przyznać że ten w Nowym Jorku jest równie inspirujący, ale niższy ….
Miejska legenda głosi, że inspiracją do zaprojektowania budynku była butelka szampana – stąd zastosowane kolory zieleni dla budynku i złota na czubku wieży, które nota bene jest prawdziwym 24 karatowym złotem.
Swoją drogą, jeśli wierzyć tej miejskiej legendzie, a inspiracja przyszła do architektów w roku około 1928 (w tym roku obowiązywała prohibicja – lata 1920-1933), to skąd mieli tą butelkę szampana, skoro sprzedaż była zakazana ?
W 1996 r. został wpisany na listę budynków zabytkowych Chicago.
W latach 2001 r. - 2004 r. budynek został przerobiony na hotel (to pochłonęło 106 milionów dolarów), a właścicielem była się sieć Hard Rock Hotel, która zamknęła hotel i sprzedała budynek w 2017 r. W 2018 r. w budynku ponownie został otwarty hotel pod nazwą St. Jane Chicago Hotel (nazwa pochodzi od Jane Addams – chicagowianka, która była laureatką pokojowej nagrody Nobla), który został sprzedany i zamknięty z powodów pandemii COVID-19 w 2020 r. Długo budynek nie stał bezużytecznie i już w 2021 r. został w nim otwarty przez nowego właściciela Pendry Chicago Hotel.
Mimo upływu lat i zmiany właścicieli budynku szyld nad głównym wejściem „Carbide & Carbon Building” pozostał niezmieniony i upamiętnia pierwszych właścicieli.
Ponieważ „Carbide & Carbon Building” jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych w Chicago nie mogło się obyć bez jego „występów” w filmach z wielkimi gwiazdami. Wieżę budynku ze złotymi wykończeniami można zobaczyć w jednej z pierwszych scen filmu „Wanted” z 2008 r., w którym występowały takie gwiazdy jak m.in. Angelina Jolie i Morgan Freeman.
Marquette Building
- adres : 140 S. Dearborn Street, Chicago
- rok powstania : 1895
- architekt : Holabird & Roche
Nazwa budynku pochodzi od nazwiska francuskiego jezuity misjonarza i odkrywcy (Jacques Marquette), który był pierwszym europejczykiem na tych terenach i który w latach 1674-1675 badał ten region i zimował na terenie obecnego Chicago.
Budynek został zbudowany w okresie boomu budowlanego po pożarze w Chicago. W czasach swego powstania był jednym z pierwszych wieżowców o konstrukcji stalowej.
Jest jednym z najlepszych przykładów tzw. chicagowskiej szkoły architektury i posiada wszystkie jej kluczowe elementy :
- konstrukcja ze stalowej ramy z elewacją z terakoty,
- trójdzielna elewacja przypominająca klasyczną kolumnę – podstawa (2 pierwsze kondygnacje), trzon (środkowa część o długich pionowych liniach), szczyt - głowica z ozdobnymi elementami i zwieńczeniem gzymsem,
- okna typu „chicagowskiego” składające się z trzech części : środek z dużego i nieotwieralnego panelu i po bokach wąskie dwa mniejsze otwierane okna.
9 czerwca 1975 roku został wpisany na listę zabytków miasta Chicago (Chicago Landmark), 17 sierpnia 1973 roku trafił do Krajowego Rejestru Miejsc o Znaczeniu Historycznym (National Register of Historic Places), a 7 stycznia 1976 roku uzyskał status Narodowego Pomnika Historii (National Historic Landmark).
Budynek w latach 30. XX wieku mieścił siedziby ponad 30 towarzystw kolejowych. Około 1950 roku, podczas nadbudowy dodatkowego piętra, usunięto z budynku Marquette gzyms z terakoty. Od momentu wzniesienia obiekt jest nieprzerwanie użytkowany jako biurowiec.
Wejście główne do budynku z widocznymi 4-ma panelami z brązu.
Płaskorzeźby pokazują różne sceny z podróży Marquette’a przez region Wielkich Jezior, kończąc na scenie przedstawiającej jego pochówek.
Na zewnątrz (nad drzwiami wejściowymi) umieszczono 4 panele z brązu, które ilustrują wydarzenia z życia księdza Jacques'a Marquette podczaj jego podróży po rzece Mississipi i stanie Illinois. Napisy na tablicach są zaczerpnięte z jego pamiętnika.
Wewnątrz dwupiętrowe, sześciokątne lobby ozdobione mozaiką Tiffany’ego przedstawiającą wydarzenia z życia Jacques’a Marquette’a, jego eksplorację Illinois oraz rdzennych Amerykanów, których spotkał. Mozaika wykonana jest z połyskującego szkła, masy perłowej i kamieni półszlachetnych. Inne materiały wykończeniowe to marmur Carrera i akcenty z brązu.
Hol Marquette Building łączy się od zachodu z budynkiem The National (zaprojektowanym przez biuro D.H. Burnham & Company), tworząc kryte przejście dla pieszych między ulicami Dearborn a Clark. Po zamachach z 11 września 2001 roku wiele budynków w centrum miasta zamknięto dla osób postronnych, co wyeliminowało ciepłe i suche trasy umożliwiające skracanie drogi przez całe kwartały zabudowy. Marquette Building nie wprowadził takich ograniczeń.
Fisher Building
- adres : 343 South Dearborn Street, Chicago
- rok powstania : 1895 - 1896
- architekt : D.H. Burnham & Company
To 20-kondygnacyjny, wysoki na 275 stóp (84 m) neogotycki budynek o znaczeniu historycznym. Obiekt powstał na zlecenie magnata branży papierniczej Luciusa Fishera. Budowa została ukończona w 1896 roku, a w 1907 roku dobudowano dodatkowe skrzydło.
W momencie ukończenia budowy był to jeden z dwóch budynków w Chicago liczących co najmniej 18 kondygnacji (drugim był Masonic Building o wysokości 21 pięter). Do dziś Fisher Building pozostaje najstarszym zachowanym budynkiem w Chicago o wysokości 18 kondygnacji. Masonic Temple, choć wyższy i starszy, został wyburzony w 1939 roku.
W 1906 roku, dzięki rozbudowie od strony północnej, wysokość obiektu wzrosła z 18 do 20 kondygnacji.
Fasadę Fisher Building zdobią wykonane z terakoty płaskorzeźby przedstawiające rozmaite stworzenia wodne, w tym ryby i kraby. Oprócz nich na elewacji uwieczniono również orły, smoki oraz postacie mityczne.
Na piętrach od trzeciego do dwudziestego mieszczą się lokale mieszkalne, natomiast na parterze i pierwszym piętrze zlokalizowano lokale handlowe.
7 czerwca 1978 roku Fisher Building uznano za zabytek miasta Chicago (Chicago Landmark),a 16 marca 1976 roku wpisano go do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych (National Register of Historic Places).
Budynek należy do Printing House Row District - jest to obszar wpisany na listę National Historic Landmarks (Narodowych Pomników Historii), obejmujący cztery budynki o znaczeniu architektonicznym przy ulicy South Dearborn, położone między Jackson Boulevard (300 S.) a Ida B. Wells Drive (500 S., dawniej Congress Parkway) w dzielnicy Loop w Chicago (stan Illinois). Status National Historic Landmark nadano budynkom 7 stycznia 1976 roku pod nazwą „South Dearborn Street – Printing House Row North Historic District”. W skład dzielnicy wchodzą budynki: Monadnock Building, Manhattan Building, Fisher Building oraz Old Colony Building.
Fisher Building jest jednym z pierwszych budynków w których zastosowano zewnętrzne ściany osłonowe budynku niepełniące funkcji konstrukcyjnych. Chronią one wnętrze obiektu przed czynnikami atmosferycznymi, a ponieważ nie przenoszą żadnych obciążeń konstrukcyjnych poza własnym ciężarem, mogą być wykonywane z lekkich materiałów. Przenoszą one poziome obciążenia wiatrem na główną konstrukcję budynku za pośrednictwem połączeń ze stropami lub słupami.
Field Building
Budowa Field Building została ukończona w 1934 roku. Był to 45-piętrowy wieżowiec o wysokości 163,1 m (535 stóp ) na działce ograniczonej, a architektem była firma Graham, Anderson, Probst & White. Uważa się go za ostatni duży budynek biurowy wzniesiony w Chicago przed przerwą w budowie związaną z Wielkim Kryzysem i II wojną światową, która zakończyła się wraz z budową One Prudential Plaza w 1955 roku.
W projekcie budynku wykorzystano wiele najnowszych innowacji, takich jak szybkobieżne windy i klimatyzacja. W lobby znajduje się wielopoziomowy pasaż między ulicami LaSalle i Clark, umożliwiający pieszym poruszanie się między nimi i dostęp do powierzchni handlowej bez wychodzenia z budynku. Panel wskaźników windy i skrzynka pocztowa w lobby mają zintegrowaną konstrukcję, która nawiązuje do zewnętrznego kształtu budynku.
Budynek wznosi się na czterokondygnacyjnej podstawie, która zajmuje całą działkę. Elewacja pierwszego piętra wyłożona jest polerowanym, czarnym granitem. Okna obramowane są polerowanym aluminium lub monelem (grupa stopów niklu (od 52 do 68%) i miedzi , z niewielkimi ilościami żelaza, manganu, węgla i krzemu) i mają czarne i polerowane aluminiowe panele spandrelowe (to mniej więcej trójkątna przestrzeń, zwykle występująca parami, pomiędzy górną krawędzią łuku a prostokątną ramą). Wejścia na wschodniej i zachodniej fasadzie sięgają na całą wysokość podstawy i również są obramowane czarnym granitem. Pięć pilastrów obłożonych białym marmurem Yule (marmur z przeobrażonego wapienia Leadville, występujący wyłącznie w dolinie Yule Creek w górach West Elk w Kolorado) oddziela wnęki z obrotowymi drzwiami prowadzącymi do holu.
Górne kondygnacje obłożono wapieniem, a okna zgrupowano pionowo i wgłębiono, aby podkreślić wysokość budynku. 45-piętrowa, prostokątna wieża jest centralnie umieszczona u podstawy i wzmocniona krótszymi, 22-piętrowymi wieżami na każdym z czterech narożników.
- adres : South LaSalle 135, Chicago
- rok powstania : 1931 - 1934
- architekt : Graham, Anderson, Probst & White
Field Building , znany również jako LaSalle National Bank Building i Bank of America Building, to budynek biurowy w stylu art deco. Budynek został uznany za zabytek Chicago 9 lutego 1994 roku.
Do 1931 roku, kiedy rozpoczęto budowę, na tym terenie znajdowało się kilka budynków, a wśród nich pierwszy na świecie wieżowiec - Home Insurance Building (1885–1931), który znajdował się w zachodniej części, od strony ulic LaSalle i Adams.
7 grudnia 2004 roku na 29. piętrze wybuchł pożar, który rozprzestrzenił się również na 30. piętro; 25 osób zostało rannych.
Ciekawostka : Zgodnie z tradycją z lat 30. XX wieku, budynek nie posiada 13. piętra.
Reid, Murdoch & Co. Building
widok na budynek od strony rzeki Chicago
- adres : 325 N. LaSalle Street (oraz 320 N. Clark Street), Chicago
- rok powstania : 1913-1914
- architekt : George C. Nimmons
Pierwotne przeznaczenie budynku to biura i magazyny, z kilkoma piętrami przeznaczonymi na produkcję i przetwarzanie różnorodnych produktów spożywczych: serów, kawy, keczupu, cukru, ryb, chleba i pikli. W budynku znajdował się nawet humidor, w którym zwijano tytoń do cygar. 24 lipca 1915 roku budynek był wykorzystany jako tymczasowy szpital i kostnica, po tym jak S.S. Eastland wywrócił się w rzece Chicago na przeciwległym brzegu, dokładnie naprzeciwko budynku. W 1930 roku, z powodu poszerzenia ulicy LaSalle, zburzono najbardziej wysuniętą na zachód część budynku, a fasada straciła symetrię - pierwotnie budynek był symetryczny, z sześcioma wykuszami okiennymi po obu stronach centralnej wieży. Od roku 1955 budynek był używany przez miasto Chicago jako siedziba sądów ds. wykroczeń drogowych, biuro prokuratora stanowego i różne wydziały miejskie.
Ten 7-mio kondygnacyjny budynek to jeden z najwspanialszych przykładów wzornictwa przemysłowego w mieście i rzadki przykład budynków, które niegdyś wznosiły się nad rzeką Chicago. Zbudowany jako magazyn i budynek biurowy dla hurtowni spożywczej, był jednym z pierwszych projektów, które odpowiadały celom Planu Chicago z 1909 roku, zakładającym przebudowę nabrzeża: doki są zagłębione na poziomie wody, a promenada rozciąga się na poziomie ulicy. Odważna elewacja w stylu szkoły chicagowskiej podkreśla stalowo-betonową konstrukcję nośną budynku, którą dodatkowo podkreślają ceglane mury i terakotowe detale. Centralna wieża stanowi silny kontrast dla ogólnej horyzontalnej struktury, czyniąc ten budynek jednym z najbardziej znanych budynków nad rzeką Chicago.
W 1975 roku budynek został wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych. Obiekt został zmodernizowany w 1998 roku i pełni obecnie funkcję siedziby głównej "Encyclopedia Britannica".
Chicago Water Tower i Pumping Station (budynki, które ocalały w Wielkim Pożarze z 1871 r.)
Water Tower
- adres :
- rok powstania :
Pumping Station
Budynek Washington Block
widok na budynek i sąsiedztwo estakady kolejki
- adres : 40 N. Wells Street, Chicago
- rok powstania : 1873 - 1874
- architekt : Friderick i Edward Baumann
Washington Block to budynek będący zabytkiem Chicago - uznany za zabytek 14 stycznia 1997 roku.
Po ukończeniu budowy w 1874 roku, Washington Block był jednym z najwyższych budynków w mieście Chicago i jest opisywany jako rzadki i innowacyjny na tamte czasy przykład „izolowanego fundamentu filarowego”, który przyczynił się do powstania fundamentów, dzięki którym Chicago stało się miejscem narodzin drapaczy chmur.
Budynek ma fasady wykonane z wapienia i pierwotnie zawierał zewnętrzne schody prowadzące do narożnego wejścia na drugiej kondygnacji (patrz zdjęcie obok - wejście było nad zieloną markizą na ściętym narożniku budynku). W holu znajdują się zakrzywione schody z twardego drewna. Budynek, który znajduje się na rogu ulic North Wells i West Washington, ma pięć kondygnacji.
Budynek pierwotnie miał mieścić ekskluzywne biura dla firm, które chciały być blisko pobliskiej, wówczas rozkwitającej dzielnicy finansowej LaSalle Street. Jednak gdy obok budynku wybudowano kolejkę "L", ekskluzywny klient uznał budynek za nieciekawy. W połowie XX wieku właściciel odkuł detale architektoniczne na poziomie gruntu, aby zmodernizować witryny sklepowe. Właściciele z XXI wieku przekształcili niektóre detale podczas renowacji.
O co chodzi z tymi innowacyjnymi fundamentami ?
Technika izolowanych fundamentów filarowych wykorzystuje kilka oddzielnych fundamentów, po jednym w każdym punkcie nośnym pod ziemią. W ten sposób zamiast stosować pojedynczy fundament, który pękałby podczas przesuwania się i osiadania budynku na piaszczystym podłożu, budynek może zostać zbudowany na znacznie trwalszym i solidniejszym fundamencie. Fundamenty Bloku Waszyngtońskiego umożliwiły jego budowę na grząskim i podmokłym podłożu, zamiast na twardym podłożu skalnym, które wcześniej uważano za wymagane do posadowienia budynku.
A propos architektów : Friderick i Edward Baumann byli pochodzenia niemieckiego, a po niemiecku baumann to budowlaniec. No cóż, nazwisko zobowiązuje ...
Hotel Drake
Wrigley Building
Tribune Tower
Hotel Allerton
Hotel Intercontinental
Dom ocalałej z Titanica
- adres : 2700 N. Lakeview Avenue, Chicago
- rok powstania : 1915-1917
- architekt : David Adler oraz Henry Corwith Dangler
Jest to historyczna rezydencja znana jako Adler on the Park, zlokalizowana w prestiżowej dzielnicy Lincoln Park.
Została wybudowana dla Emily Ryerson – amerykańskiej pasażerki pierwszej klasy, która przeżyła katastrofę Titanica w 1912 roku.
Rodzina Ryerson wracała statkiem z Europy do Ameryki na pogrzeb najstarszego syna, który zginął w wypadku samochodowym wracając z Pensylwanii do Chicago. Na Titanicu zajęli kabiny w pierwszej klasie o numerach : B57, B63 i B66. Z katastrofy ocalała Emily wraz z trójką swoich dzieci oraz pokojówką i guwernantką najmłodszego syna. Jeden z synów na dostał się na łódź ratunkową za wstawiennictwem ojca, który sprzeciwił się zarządzającemu ewakuacją jakoby 13-latek miał zostać i przepuścić kobiety i młodsze dzieci. Arthur Ryerson (mąż Emily), zginął na statku, ustępując miejsca w szalupie kobietom i dzieciom.
Postać Artura Ryerson'a (meżą Emily) została uwieczniona w filmach :
- film "SOS Titanic" z 1958 roku - postać Artura została zagrana przez Stuarta Nicholla w scenie sprzeczki z drugim oficerem Lightollerem na temat niewpuszczenia jego syna do łodzi ratunkowej,
- film "Titanic" Jamesa Camerona z 1997 roku - postać Artura jest postacią drugoplanową i zostaje wspomniany z imienia po tym, jak Spicer Lovejoy (David Warner) odkrywa że Jack Dawson (Leonardo DiCaprio) ukradł kurtkę Artura we wcześniejszych scenach filmu aby się przebrać.
Emily była artystką jubilerską, a jej ojciec dorobił się fortuny na rafinacji cukru.
W 2016 roku rezydencja otrzymała oficjalny status zabytku (Chicago Landmark).
Dom służył jako prywatna rezydencja do 1946 roku. W latach 1975–2015 mieścił się w nim ośrodek terapii uzależnień i zdrowia psychicznego.
W 2017 roku rezydencja została zakupiona przez grupę inwestorów za 2,7 mln. dolarów. Po gruntownej, kilkuletniej renowacji budynek o łącznej powierzchni blisko 1500 m2 został podzielony na dwa luksusowe apartamenty. Dolny zachował wiele oryginalnych elementów architektonicznych Adlera (w tym zabytkową klatkę schodową i charakterystyczną posadzkę w szachownicę w foyer), natomiast górny zyskał bardziej nowoczesny charakter.
Chicago Board of Trade
statua bogini Ceres
Posąg Ceres nie posiada twarzy, chociaż modelka która pozowała rzeźbiarzowi była urodziwa. Podobno rzeźbiarz stwierdził, że rzeźba będzie umieszczona tak wysoko na budynku że i tak nikt nie zauważy braku twarzy. Niestety obecnie rzeźbie można się przyjrzeć ze stojącego nieopodal budynku Willis Tower i brak twarzy jest bardzo widoczny.
Budynek uznawany jest za najpiękniejszy przykład architektury art deco w Chicago.
- adres : 141 W Jackson Boulevard, Chicago
- rok powstania : 1930
- architekt : Holabird & Root
W tym budynku mieści się najstarsza na świecie giełda kontraktów terminowych (Chicago Board of Trade, w skrócie CBOT), która została założona w 1848 roku.
Budynek giełda zajmuje od 1930 roku. Koszt budowy budynku wyniósł około 12 mln. dolarów (dziś bułaby to kwota około 200 mln. dolarów)
Budynek Chicago Board of Trade to 44-kondygnacyjny i 184-metrowy wieżowiec w stylu art deco.
Giełda mieści się w tym miejscu od 1885 roku, lecz gdy wcześniejszy budynek uległ zniszczeniu w latach 20. XX wieku i został zburzony w 1929 roku, na jego miejscu stanął obecny budynek, który gdy powstał był najwyższym budynkiem w Chicago. Tak było do 1965 roku, kiedy przewyższył go Richard J. Daley Center.
Budynek wieńczy aluminiowa, trzypiętrowa statua Ceres (lub Cerera), rzymskiej bogini rolnictwa (zwłaszcza zboża), w stylu art déco.
W budynku tzw. "parkiet" gdzie odbywają się transakcje ma wysokość 6-ciu kondygnacji i ogromne okna.
W 1977 roku budynek został wpisany na listę zabytków Chicago.
Wewnątrz otwarte, trzypiętrowe lobby, które w momencie otwarcia mieściło największą na świecie lampę elektryczną.
Centralną konstrukcję wieńczy aluminiowa statua autorstwa rzeźbiarza Johna H. Storrsa , przedstawiająca rzymską boginię zboża, Ceres, trzymającą w lewej ręce snop pszenicy, a w prawej worek zboża, jako ukłon w stronę tradycji giełdy jako rynku towarowego. Statuetka została złożona z 40 części.
scena z filmu "Nietykalni" - w tle budynek Board of Trade
Budynek Krause Music Store
centralne okno na parterze jest niczym obraz w bogato zdobionej ramie
- adres : 4611 North Lincoln Avenue, Chicago
- rok powstania : 1922
- architekt : William Presto (wnętrza), Louis Sullivan (fasada)
Budynek jest ostatnim ze 126 budynków zaprojektowanych przez Louisa Sullivana.
Sklepikarz William Krause zwrócił się do architekta Williama Presto aby ten zaprojektował mu budynek z częścią handlową na dole i mieszkalną na górze. Projekt miał przyciągać klientów sklepu, więc architekt pomyślał o stworzeniu imponującej fasady i zasugerował aby do tego zaangażować Louisa Sullivana, który był wcześniej jego pracodawcą i mentorem. Kiedy Sullivan przyjmował zlecenie był chory, mieszkał w wynajętym pokoju i był niewypłacalny więc podjął się zadania.
Wykazując się swoją wiedzą specjalistyczną z terakotą, Sullivan zaprojektował zdobienia całej fasady geometrycznymi i krzywoliniowymi formami natury. Materiał na fasadę dostarczyła firma American Terra Cotta Company za kwotę 3770 dolarów.
Budynek ukończono w 1922 roku. Sklep otwarto, aby sprzedawać fortepiany i nuty oraz pierwsze egzemplarze odbiorników radiowych. Wraz z nadejściem Wielkiego Kryzysu, William Krause popełnił samobójstwo w mieszkaniu nad sklepem. Jego żona wynajęła, a ostatecznie sprzedała budynek zakładowi pogrzebowemu. Przez kolejne 60 lat budynek pełnił funkcję domu pogrzebowego, przechodząc liczne przebudowy. Terakotowa fasada została poddana działaniu kwasu, co ostatecznie uszkodziło i rozjaśniło jej kolor. Piwnica została przekształcona w miejsce pracy, gdzie balsamowano zmarłych.
20 września 1977 roku władze Chicago uznały historyczne znaczenie budynku i uznały jego fasadę za zabytek Chicago. Trzynaście lat później Scott Elliott otworzył galerię Klemscott Galleries i odrestaurował fasadę budynku.
W maju 2005 roku budynek został zakupiony przez Pooję i Petera Vukosavich, którzy pieczołowicie odrestaurowali historyczną fasadę Sullivana i ukończyli nowoczesną renowację dla swoich biur firmowych. Renowacja zdobyła kilka nagród. W 2006 roku, dzięki staraniom Petera i Pooi Vukosavich, budynek został wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych. Vukosavichowie zamknęli firmę i wystawili budynek na sprzedaż w 2019 roku, gdzie pozostawał on na rynku przez długi czas z powodu pandemii COVID-19. Budynek jest obecnie zajmowany od maja 2025 roku przez firmę biotechnologiczną Briteseed.
Hull House i Jane Addams
- adres : 800 S. Halsted, Chicago
- rok powstania : 1856
- architekt : Pond & Pond
Dom został wybudowany w 1856 roku przez Charles'a Jeralda Hull'a. Mieszkał w nim zaledwie 4 lata - wyprowadził się z córką po śmierci żony i 2-ch synów w tym domu. Właścicielem domu pozostał do swojej śmierci w 1889 roku.
W 1889 roku Jane Addams i Ellen Gates Starr założyły w tym budynku pierwszy w całej Ameryce dom dla osadników aby służyć niedawno przybyłym europejskim imigrantom (w tym licznej grupie z Polski). Jane Addams oferowała im m.in. lekcje języka angielskiego, opiekę nad dziećmi pracujących matek (przedszkola), pomoc medyczną, kuchnię publiczną oraz zajęcia integracyjne, które pozwalały zachować tożsamość kulturową przy jednoczesnej asymilacji w nowym społeczeństwie.
Do 1911 roku Hull House rozrósł się do 13 budynków. W połowie lat 60. większość budynków Hull House została zburzona w celu budowy Uniwersytetu Illinois w Chicago. Oryginalny dom i jeden dodatkowy budynek, tj. stołówka wspólnoty i sala spotkań (które zostały przesunięte o 200 jardów (182,9 m) ) przetrwały do dziś. 23 czerwca 1965 r. zabudowania zostały uznane za Narodowy Zabytek Historyczny USA, 15 października 1966 r. zostały wpisane do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych a 12 czerwca 1974 r. ocalała rezydencja Hull została uznana za Zabytek Chicago.
Zabudowania są obecnie utrzymywane jako muzeum historyczne Jane Addams Hull-House Museum.
Kiedy Jane Addams, znana jako matka pracy socjalnej w Ameryce, założyła Hull-House w dzielnicy Near West Side w Chicago w 1889 roku, marzyła o zjednoczeniu różnych klas społecznych w sposób, który przyniósłby korzyści wszystkim. Z pomocą swojej przyjaciółki ze studiów i byłej kochanki Ellen Gates Starr, w 1889 roku otworzyła w podupadłej rezydencji dom dla emigrantów. Hull-House ostatecznie rozrósł się do kompleksu 13 budynków, kładąc podwaliny pod szerszy ruch reform społecznych w Ameryce, który do dziś ma swój oddźwięk.
W 1931 roku Jane Addams została pierwszą Amerykanką (i drugą kobietą na świecie), która otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla. Ze względu na zawał serca, który przeszła w 1926 lekarze odradzali jej podróży przez Atlantyk, przez co nie była w stanie samodzielnie odebrać Nagrody. Kontynuowała pracę w Hull House aż do śmierci w 1935 roku. Przypisuje jej się przewodniczenie zmianom w obszarach zdrowia publicznego i edukacji, uczciwych praktyk pracowniczych, wolności słowa i praw imigrantów. Do dziś jest uznawana za niestrudzoną orędowniczkę ubogich i odważną reformatorkę społeczną.
Jane Addams napisała wiele książek i jak twierdziła nie wierzyła w duch, jednak w jednej ze swoich książek przezwała jedną z sypialni (patrząc od frontu okno na górze po prawej stronie) nawiedzoną. Ta sypialnia była początkowo jej sypialnią ale w związku z trudnościami przebywania w niej i częstymi pobudkami w środku nocy (widziała kobietę unoszącą się nad łóżkiem i słyszała rozmowy) musiała ją zmienić na inną. Początkowo próbowano wykorzystać tą sypialnię jako pokój gościnny. Jednak goście, którzy w niej przebywali, zgłaszali te same nieprawidłowości – zwłaszcza kobietę stojącą nad ich łóżkiem w nocy. W końcu Addams zamknęła pokój i wykorzystywała go wyłącznie jako magazyn.
Jane Addams i Mary Rozet Smith, 1923 rok
Mary Rozet Smith (23 grudnia 1868 – 22 lutego 1934) była urodzoną w Chicago amerykańską filantropką, jedną z dobroczyń Hull House. Smith zapewniła finansowanie Hull House. Smith była towarzyszką i partnerką Jane Addams przez ponad 30 lat i było wiele spekulacji na temat ich życia i związku. Addams spaliła wiele ich listów, ale również określała ich związek jako „małżeństwo”. Podróżowały razem, były współwłaścicielkami domu w Maine i pozostały sobie oddane. W 1895 roku, po tym jak Addams zachorowała na dur brzuszny, wyjechała ze Smith za granicę, udając się do Londynu i do Moskwy. Podróżowały po południowej Rosji i odwiedziły Niemcy zanim wróciły do Chicago. Na początku 1934 roku Addams doznała zawału serca, a Smith opiekowała się nią w domu, zaniedbując jej własną chorobę. Smith zmarła na zapalenie płuc, zapadła w śpiączkę i zmarła 22 lutego 1934 roku. Uznano, że Addams jest zbyt chora, by zejść po schodach i uczestniczyć w nabożeństwie żałobnym Smith, które słyszała ze swojego pokoju na drugim piętrze.
Ciekawostka : imieniem Jane Addams został nazwany jeden z największych kraterów uderzeniowych na planecie Wenus. Zgodnie z zasadami Międzynarodowej Unii Astronomicznej, duże kratery na Wenus (o średnicy powyżej 20 km) są nazywane na cześć wybitnych kobiet, które zapisały się w historii świata. Ten, nazwany na cześć Jane Addams, ma średnicę około 87 kilometrów.
Merchandise Mart
- adres : 222 Merchandise Mart Plaza
- rok powstania : 1930
- architekt : Graham, Anderson, Probst and White
Merchandise Mart (lub Merch Mart , lub Mart ) to 18-to kondygnacyjny budynek komercyjny (środkowa wieża ma 25 kondygnacji), który w momencie otwarcia w 1930 roku był największym tego typu budynkiem na świecie, o powierzchni użytkowej 4 milionów stóp kwadratowych (372 000 m² ) - w 1943 roku został prześcignięty przez Pentagon, a aktualnie zajmuje 44-te miejsce w rankingu największych budynków na świecie. Budynek został wybudowany w stylu art deco i jest wiodącym miejscem handlu detalicznego i hurtowego. Pod koniec lat 2000 gościł 20 000 odwiedzających i najemców dziennie.
Został zbudowany przez Marshall Field & Co., a później był przez ponad pół wieku własnością rodziny Kennedy. Został sprzedany w styczniu 1998 r. w inne ręce.
Ciekawostka : W 1983 roku sułtan Brunei wydał w Merchandise Mart 1,6 miliona dolarów na umeblowanie całego pałacu, twierdząc, że to jedyne miejsce, w którym zadanie to można wykonać w ciągu jednego tygodnia.
Wszystkie popiersia znajdują się na białych postumentach wzdłuż rzeki Chicago i są zwrócone na północ, w stronę złotych drzwi wejściowych do budynku.
„Aby uwiecznić wybitnych amerykańskich kupców”, Joseph Kennedy (ojciec Johna Kennedy'ego i ówczesny właściciel budynku) w 1953 roku zlecił wykonanie ośmiu popiersi z brązu, cztery razy większych od naturalnej wielkości, które później stały się znane jako Galeria Sław Merchandise Mart (Merchandise Hall of Fame):
- magnaci handlu detalicznego Frank Winfield Woolworth, Marshall Field i Aaron Montgomery Ward;
- Julius Rosenwald i Robert Elkington Wood, znani z Sears, Roebuck and Company;
- reklamodawca John Wanamaker, sprzedawca Edward Albert Filene i założyciel sieci sklepów spożywczych A&P George Huntington Hartford.
W 2018 roku rozpoczęła się cyfrowa wystawa sztuki na elewacji budynku - „Art on theMART”. Elewacja zapewnia ona „płótno” o powierzchni 2,5 akra (2 boiska piłkarskie) dla cyfrowych dzieł sztuki wyświetlanych na fasadzie Merchandise Mart od strony rzeki Chicago. Prezentowane na niej prace pochodzą z organizacji non-profit Arts of Life. Projekt ma być największą na świecie cyfrową projekcją sztuki i ma trwać trzydzieści lat, początkowo od marca do grudnia, z corocznymi pokazami. W 2019 roku rozszerzono go z pięciu nocy w tygodniu do każdej nocy. Pokazy rozpoczynają się 15 minut po zachodzie słońca i trwają dwie godziny. Studio Obscura Digital zainstalowało początkowo 34 projektory, aby umożliwić zmieniającej się grupie artystów prezentowanie swoich prac.
Podczas Art Chicago (międzynarodowe targi sztuki) w roku 2008 amerykańska artystka Jenny Holzer oświetliła fasadę budynku wierszem polskiej laureatki Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, Wisławy Szymborskiej.
Fragment wiersza „Radość pisania” z tomiku „Widok z ziarnkiem piasku” Wisławy Szymborskiej, tłumaczenie na język angielski : Stanisław Barańczak i Clare Cavanagh.
Fragment wiersza który został przetłumaczony i wyświetlony :
"Jest więc taki świat,
nad którym los sprawuję niezależny?
Czas, który wiążę łańcuchami znaków?
Istnienie na mój rozkaz nieustanne?"
Chicago Varnish Company Building
W budynku mieści restauracja Harry Caray's Italian Steakhouse and Bar specjalizująca się w stekach i kuchni włosko-amerykańskiej. Restauracja została założona w 1987 roku w dawnym budynku Chicago Varnish Company w wyniku partnerstwa popularnego komentatora Chicago Cubs - Harry'ego Caray'a i restauratora Granta DePortera.
W menu Harry'ego Caraya znajdują się steki, makarony, sałatki i owoce morza. Restauracja ma w sumie siedem lokali w całym Chicago, w tym jedną restaurację z owocami morza o nazwie Harry Caray's Holy Mackerel!. W oryginalnej lokalizacji znajduje się bogata kolekcja pamiątek sportowych i związanych z drużyną Cubs.
- adres : 33 W. Kinzie St., Chicago
- rok powstania : 1895
- architekt : Henry Ives Cobb
Budynek Chicago Varnish Company to budynek wzniesiony w 1895 roku jako siedziba jednego z czołowych producentów lakierów w Stanach Zjednoczonych - Chicago Varnish Company. Budynek stanowi rzadki przykład architektury w stylu niderlandzkiego renesansu w Chicago i charakteryzuje się stromym dachem ze schodkowymi szczytami z czerwonej cegły i jasnego kamienia w kontrastujących kolorach. Budynek został wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych 14 czerwca 2001 roku, a 25 lipca 2001 roku został uznany za zabytek Chicago.
Ciekawostka : W czasach prohibicji egzekutor Ala Capone - Frank Nitti mieszkał w mieszkaniu na czwartym piętrze ze swoją żoną Annette, której rodzina była właścicielką budynku (Annette była właścicielka do 1969 roku). Była to wyśmienita lokalizacja dla Nitti'ego ponieważ mógł z mieszkania bezpośrednio widzieć budynek sądu. W 1998 roku elektryk odkrył tajne pomieszczenie za ścianą piwnicy, które łączyło się z systemem podziemnych tuneli Chicago, umożliwiając gangsterom poruszanie się niezauważonym.
Obecnie w piwnicy budynku można zobaczyć Nitti's Vault, czyli sekretny pokój i odkryte w nim rzeczy, wraz ze zdjęciami, artykułami prasowymi i dokumentami prawnymi z życia Nitti'ego. Jednym z najbardziej ekscytujących znalezisk był duży sejf z trzema warstwami zabezpieczeń, zakopany w ścianach piwnicy. Znaleziono również prywatną książkę adresową Nitti'ego, zawierającą adresy domowe i numery telefonów wpływowych urzędników państwowych i gangsterów.
Pierwsza rezydencja Playboy'a
- adres : 1340 N. State Parkway, Chicago
- rok powstania : 1899
- architekt : James Gamble Rogers
Rezydencja została zaprojektowana przez architekta Jamesa Gamble'a Rogersa dla chirurga George'a Snowa Ishama i jego żony Katharine. Ta 72-pokojowa rezydencja w stylu neorenesansu francuskiego była niegdyś symbolem bogactwa w prestiżowej dzielnicy Gold Coast. W swoim domu Ishamowie gościli takie osobistości, jak Theodore Roosevelt i admirał Robert Peary.
W 1959 roku Hugh Hefner kupił posiadłość za 400 000 dolarów z zamiarem przekształcenia jej w swoją rezydencję i siedzibę swojego nowego wydawnictwa, magazynu Playboy. Przez następne dwadzieścia lat dom ten służył jako rezydencja Playboya i niesławny dom imprezowy. Hefner wprowadził w budynku kilka poważnych zmian, takich jak instalacja kręgielni, sali gier, sypialni dla Króliczków oraz basenu w piwnicy do którego mozna było zjechać z wyższych pięter po rurze strażackiej. Serce domu stanowiła sypialnia Hefnera z wielkim, okrągłym łóżkiem o średnicy 100 cali (ponad 2,5 metra), które obracało się i służyło mu jednocześnie za biuro, z którego redagował magazyn i pisał eseje. W budynku znajdowała się też sala kinowa oraz ukryte drzwi w ścianach. Hefner umieścił również mosiężną tabliczkę nad drzwiami wejściowymi z łacińskim napisem „Si Non Oscillas, Noli Tintinnare” – „Jeśli nie swingujesz, nie dzwoń”.
Hefner nabył nieruchomość, która miała stać się Playboy Mansion w grudniu 1959 roku - nie tylko jako prywatną rezydencję, ale jako obiekt korporacyjny, który miał stać się centrum świata Playboya. Hefner dążył do pielęgnowania tam kultury salonowej, goszcząc celebrytów, modelki i postaci kultury. Playboy's Penthouse był programem telewizyjnym wyemitowanym po raz pierwszy w 1959 roku, który przedstawiał typową imprezę w domu Hefnera, wraz z Playmates Playboya i celebrytami, którzy rozmawiali z Hefnerem i występowali. Gośćmi byli Ella Fitzgerald, Nat King Cole, Sammy Davis Jr., Nina Simone, a także Lenny Bruce, Cy Coleman i Buddy Rich. Był to jeden z niewielu programów telewizyjnych, który pokazywał czarnych i białych ludzi towarzysko w czasach, gdy duża część Ameryki była nadal podzielona; wiele stacji telewizyjnych na południu nie chciało go emitować.
Hugh Hefner opuścił rezydencję w Chicago w 1971 roku, kiedy kupił rezydencje w Los Angeles. W 1984 r. wydzierżawił rezydencję School of Art Institute w Chicago, a następnie formalnie ją podarował w 1991 roku. Przez kilka lat dawna jaskinia rozpusty służyła studentom sztuki jako... akademik pod nazwą Hefner Hall. Art Institute sprzedał dom deweloperowi w 1993 roku, który nakładem wielu milionów dolarów przywrócił rezydencji dawny blask i podzielił ja na 7 luksusowych i wielopoziomowych apartamentów. Choć basen i rura strażacka zniknęły, deweloperzy zachowali unikalne elementy historyczne, w tym gigantyczną, oryginalną salę balową (później pełniącą funkcje olbrzymiego living room'u) z 1899 roku z rzeźbionymi filarami.
Budynek London Guarantee
Budynek 333 North Michigan
7 domów przy Lake Shore Drive
Seven Houses on Lake Shore Drive to historyczna dzielnica w Chicago, która została zbudowana w latach 1889–1917 przez różnych architektów. Została uznana za zabytek Chicago 28 czerwca 1989 roku.
Jest to historyczny zespół siedmiu zabytkowych rezydencji złotego wieku (ang. Gilded Age).
Cztery okazałe rezydencje na odcinku 1200 metrów, wraz z trzema na odcinku 1500 metrów, to rzadkie pozostałości po Lake Shore Drive, która pod koniec XIX wieku rozwinęła się jako prestiżowa ulica mieszkalna.
Lista siedmiu domów :
- 1250 N. Lake Shore Dr. – Dom Carla C. Heisena
- 1254 N. Lake Shore Dr. – Dom Masona Brymana Starringa
- 1258 N. Lake Shore Dr. – Dom Arthura T. Aldisa w stylu weneckiego gotyku
- 1260 N. Lake Shore Dr. – Dom w stylu georgiańskim
- 1524 N. Lake Shore Dr. – Dom Eleanor Robinson Countiss, obecnie mieści się tu International Museum of Surgical Science
- 1530 N. Lake Shore Dr. – Dom Bernarda Alberta Eckharta, obecnie siedziba Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Chicago
- 1516 N. Lake Shore Dr. – Dawna rezydencja Edwarda Tylera Blaira
Dom Carla C. Heisena
- adres : 1250 N. Lake Shore Dr., Chicago
- rok powstania : 1890
- architekt : Frank B. Abbott
Ten monumentalny budynek z lat 1890–1891 reprezentuje styl Richardsonian Romanesque i charakteryzuje się potężnymi kamiennymi ścianami, głęboko osadzonymi oknami oraz zamkowymi łukami i wieżą. Budynek został zaprojektowany dla dewelopera Carla C. Heisena. Posiadłość ma ogromną przestrzeń mieszkalną (ponad 1400 m² / 15 400 sq ft) rozłożoną na pięciu kondygnacjach.
Rezydencja mieści 23 pokoje (w tym 7 sypialni, bibliotekę, salę gier) oraz 9 kominków. Na przełomie lat 80. i 90. przeszła gruntowną renowację, w ramach której zachowano historyczną elewację zewnętrzną, dostosowując wnętrza do współczesnych luksusowych standardów.
Dom Masona Brymana Starringa
- adres : 1254 N. Lake Shore Dr., Chicago
- rok powstania : 1889
- architekt : Lars Gustav Hallberg
Posiadłość charakteryzuje się masywną konstrukcją z ciosanego kamienia, głębokimi łukami i surową, monumentalną formą.
Dom wybudowano dla Masona Braymana Starringa – prominentnego prawnika oraz dyrektora kolejowego.
Rezydencja została połączona konstrukcyjnie z sąsiednim bliźniaczym budynkiem pod numerem 1250. W latach 90. inwestor Art Frigo przeprowadził gruntowną renowację wnętrz, dostosowując je do wymogów luksusowych apartamentów (kondominium) przy jednoczesnym zachowaniu oryginalnej, XIX-wiecznej fasady zewnętrznej.
Dom Arthura T. Aldisa
- adres : 1258 N. Lake Shore Dr. , Chicago
- rok powstania : 1895
- architekt : Holabird & Roche
Dom ma lancetowate okna i balkony z misternymi rzeźbieniami, które przypominają dom nad Canal Grande w Wenecji.
Inspiracją dla projektu domu był pałac Contarini Fasan, znany również jako dom Desdemony, zamordowanej żony w „Tragedii Otella, Maura Wenecji” Szekspira. Ten w Wenecji jest jednym z najpiękniejszych, a równocześnie najmniejszych, pałaców nad Canale Grande i powstał on ok. 1475 roku.
Zaprojektowany przez Holabird & Roche dom został wybudowany dla Mary Aldis, dramatopisarki, i Arthura Aldisa, dyrektora ds. nieruchomości.
Ten dom został zainspirowany pałacem Contarini Fasan w Wenecji we Włoszech.
Dom przy 1260 N. Lake Shore Drive
- 1260 N. Lake Shore Dr., Chicago
- rok powstania : 1911
- architekt : Holabird & Roche
Klasyczna architektura georgiańska (Georgian architecture) charakteryzująca się symetrią, wyważonymi proporcjami oraz elewacją z cegły i wapienia.
Dom liczy 4 kondygnacje naziemne i oferuje niczym nieprzesłonięty, bezpośredni widok na jezioro Michigan. Wewnątrz znajduje się 10 pokoi (w tym 5 sypialni), 5 pełnych łazienek plus jedna toaleta oraz prywatna winda, taras na dachu, biblioteka oraz osobny apartament w dolnej części budynku.
W latach 30-tych XX wieku mieszkał tu potentat ubezpieczeniowy i hotelarz - James William Stevens. Kierował Illinois Life Insurance Company i przyczynił się do powstania ważnych zabytków w centrum miasta, w tym Hotel La Salle w 1909 roku i ustanawiający rekord świata z 3000 pokoi Hotel Stevens na Michigan Avenue w 1927 roku (obecnie znany jako Hilton Chicago).
Upadek Illinois Life Insurance Company w 1932 r. (czasy Wielkiego Kryzysu) doprowadził do poważnej ruiny finansowej, oskarżeń federalnych i stanowych wobec Stevensa i jego synów oraz utraty przez rodzinę hotelowego imperium.
W latach 80. rezydencję kupiło znane małżeństwo filantropów Fred i Kay Krehbiel za kwotę 1,3 miliona dolarów. W listopadzie 2010 roku, po gruntownym odrestaurowaniu, dom zmienił właściciela za sumę 5,15 miliona dolarów, stając się jedną z najgłośniejszych transakcji na rynku nieruchomości zabytkowych w tamtym czasie w dzielnicy Gold Coast.
Dom Eleanor Robinson Countiss, obecnie International Museum of Surgical Science
- adres : 1524 N. Lake Shore Dr., Chicago
- rok powstania : 1917
- architekt : Howard Van Doren Shaw
Pierwotnie był to dom Eleanor Robinson Countiss. Historyczna rezydencja nad jeziorem, która jest obecnie muzeum, została zbudowana w 1917 roku pod starannym nadzorem Eleanor Robinson Countiss, aby pomieścić jej rodzinę. Elegancka budowla została zaprojektowana tak, aby podążać za historycznymi liniami Le Petit Trianon, francuskiego zamku na terenie Wersalu, ukończonego w 1770 roku dla Ludwika XVI i Marii Antoniny. Znany chicagowski architekt Howard Van Doren Shaw został zatrudniony do zaprojektowania rezydencji, wraz z dodaniem czwartego piętra do oryginalnego projektu, dodaniem drzwi od strony bocznej ulicy i otwarciem najbardziej wysuniętej na północ zatoki na podjazd dla powozów. Rodzina Countissów była jedynym właścicielem budynku do 1950 roku, kiedy to nabył go dr Max Thorek i Międzynarodowe Kolegium Chirurgów. Po kilku latach renowacji budynku i stworzeniu kolekcji muzealnej, Muzeum po raz pierwszy otworzyło swoje podwoje dla publiczności w 1954 roku pod kierownictwem dr Maxa Thoreka.
Oryginalne elementy wykończenia wnętrz wykonane z polerowanego wapienia, włoskiego marmuru, dekoracyjnego tynku, mosiężnych elementów wyposażenia i okuć, osiem kamiennych kominków oraz pozłacane metalowe schody to niektóre z zachowanych elementów. Jest to jedna z niewielu zachowanych rezydencji położonych nad jeziorem w Chicago i jedyna udostępniona zwiedzającym.
Dom Bernarda Alberta Eckharta, obecnie siedziba Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Chicago
- 1530 N. Lake Shore Dr., Chicago
- rok powstania : 1916
- architekt : Benjamin H. Marshall
Rezydencja przy 1530 Lake Shore Drive została zbudowana w 1916 roku dla Bernarda Alberta Eckharta, wybitnego biznesmena, filantropa i polityka. Architektem był Benjamin H. Marshall. 4-piętrowa dobudówka z tyłu została wstawiona pomiędzy historyczną rezydencję a tylną wozownię i zawiera współczesną, uproszczoną wersję historycznego projektu budynku. Posiada bogato zdobioną fasadę z wapienia w stylu Beaux-Arts. Rząd RP zakupił nieruchomość w 1974 roku, czyli za czasów komunistycznych w Polsce. W latach 2006–2008 budynek przeszedł gruntowną renowację, która zdobyła nagrodę Chicago Landmark Award for Preservation Excellence.
Dawna rezydencja Edwarda Tylera Blaira
- 1516 N. Lake Shore Dr., Chicago
- rok powstania : 1916
- architekt : William Kendall
Rezydencja została pierwotnie zbudowana dla Edwarda Tylera Blaira, potomka jednej z kultowych chicagowskich firm zajmujących się bankowością inwestycyjną. Zaprojektowany przez znanego architekta Williama Kendalla ze znanej nowojorskiej firmy McKim, Mead and White.
Nieruchomość przy 1516 North Lake Shore Drive szczyci się inspiracją francuskim zamkiem z domem głównym z czterema kondygnacjami z powierzchnią prawie 1100 m² oraz dwukondygnacyjną wozownią o powierzchni ok. 220 m². Łączy cechy francuskiego renesansu pałacowego (French Chateau) z klasycznym, niemal włoskim ładem architektonicznym. Fasada została wykonana z wapienia z Bedford (Bedford limestone).
Międzynarodowe Kolegium Chirurgów (1951–2021): Przez 65 lat rezydencja służyła jako siedziba główna i muzeum International College of Surgeons. Instytucja ta dostosowała pomieszczenia do celów biurowych i wystawowych, usuwając m.in. wanny, by wstawić gabloty na eksponaty medyczne.
W 2021 roku nieruchomość została sprzedana za 4,25 miliona dolarów inwestorowi J. Michaelowi Whittedowi w celu przywrócenia jej dawnego blasku. W 2026 roku ogłoszono gruntowną renowację i przekształcenie obiektu w The Blair – luksusowy, dzienny dom klubowy będący filią prywatnego klubu Astor Club Chicago.
Apartamentowiec przy 1500 Lake Shore Drive i Villa in the sky
- adres : 1500 N Lake Shore Drive, Chicago
- rok powstania : 1929
- architekt : Rosario Candela
1500 N Lake Shore Drive to jeden z najbardziej prestiżowych adresów w Chicago. Zbudowany w 1929 roku, w stylu neorenesansowym, wieżowiec zaprojektowany przez architekta Rosario Candelę mieści 57 apartamentów na 23 piętrach. Jest to jedyny wieżowiec w Chicago zaprojektowany przez Candelę, znanego z projektowania luksusowych apartamentów w Nowym Jorku.
Około 75% budynku zostało sprzedane na 6 miesięcy przed ukończeniem udowy. Oryginalne apartamenty miały od 6 do 18 pokoi. Standardowe apartamenty miały od 8 do 11 pokoi. Oryginalne plany pięter wskazują, że apartamenty posiadały pokoje i korytarze dla służby.
Od dekad mieszkają tu najbardziej wpływowe i zamożne rodziny Chicago (m.in. powiązane z markami Wrigley czy McCormick).
Aktualnie budynek znajduje się w zasobach elitarnej spółdzielni mieszkaniowej i jak to zwykle bywa w USA przed zakupem wymagane jest złożenie wniosku i odbycie rozmowy kwalifikacyjnej z zarządem spółdzielni. Dopuszczalne jest finansowanie do 50%. Wynajem nie jest dozwolony, co jest również typowe dla spółdzielni w Chicago.
Znajdujący się na najwyższych piętrach (24–25) penthouse to luksusowa rezydencja w stylu włoskiej willi. Posiada około 8000 stóp kwadratowych (ok. 740 m²) przestrzeni wewnętrznej z 20-stopowymi kasetonowymi sufitami, freskami oraz 39-stopową galerią wykończoną orzechem włoskim. Dodatkowo przynależy do niego 5000 stóp kwadratowych (ok. 460 m²) tarasów z widokiem na jezioro Michigan, prywatnym ogrodem i rzymską fontanną.
Około 2020 roku penthouse został wystawiony na sprzedaż za kwotę 17 mln dolarów ale wobec braku kupców w 2023 roku jego cena wynosiła 8,5 mln. W 2024 roku został sprzedany za 7,7 mln dolarów.
Villa in the sky
Na szczególną uwagę zasługuje dwupoziomowy penthouse znajdujący się na ostatniej kondygnacji z niesamowitym tarasem i widokiem na jezioro Michigan.
W rzeczywistości jest to willa w stylu włoskim, która została nadbudowana na budynku przez architekta Candelę w 1931 roku.
Pierwotnie ten 18-pokojowy, dwupoziomowy apartament należał do bankiera George'a W. Woodruffa, który pełnił również funkcję skarbnika podczas Wystawy Światowej w Chicago.
Bogactwo udogodnień dostępnych w budynku jest również zasługą wysokiej miesięcznej opłaty w wysokości 10 623 dolarów, w tym całodobowego portiera, kierownika i inżyniera na miejscu, siłowni i parkingu z obsługą.
Stwórz łatwo własną witrynę internetową z Webador