Chicago jest miejscem narodzin i miejscem życia wielu wybitnych osób, od architektów i naukowców po aktorów, muzyków i polityków.

Lista osób opisanych na stronie :

• Edward O'Hare (ojciec i syn),
• H.H. Holmes,
• Al Capone,
• Henryk Wojciechowski - Earl "Hymie" Weiss,
• ......

Edward O'Hare (ojciec i syn)

Ciekawostka :

• Dive Bomber (1941)  – film fabularny z Errolem Flynnem i Fredem MacMurrayem nakręcony tuż przed wybuchem wojny. W scenach lotniczych i jako pilot statystujący w ujęciach wystąpił autentyczny porucznik Butch O’Hare.
• Legends of Airpower – serial dokumentalny (odcinek poświęcony Edwardowi „Butchowi” O’Hare), dostępny m.in. w serwisie Prime Video.

A teraz o ojcu :

Po rozwodzie i przeprowadzce do Chicago O'Hare poznał Ala Capone, którego organizacja w Chicago zajmowała się nielegalnym handlem alkoholem w czasach prohibicji. O'Hare i Capone rozpoczęli współpracę w biznesie i prawie - O'Hare stał się zaufanym doradcą finansowym i prawnym („frontmanem”) słynnego bossa mafii. O'Hare dorobił się drugiego majątku dzięki powiązaniom z Capone.

Współpracował z Capone na Hawthorne Kennel Club - historycznym torze wyścigów chartów (greyhound racing) zlokalizowanym w miejscowości Cicero pod Chicago, który został otwarty w 1928 roku. Obiekt został wybudowany przez syndykat Capone jako lukratywne przedsięwzięcie hazardowe w okresie prohibicji. Niewykazane dochody z tego toru stały się później jednym z dowodów wykorzystanych do skazania Capone za oszustwa podatkowe w 1931 roku. Działalność toru od samego początku budziła kontrowersje prawne. Klub wielokrotnie składał pozwy i odwołania (znane w historii prawa jako m.in. Hawthorne Kennel Club v. Swanson), starając się zablokować działania lokalnych prokuratorów i szeryfów, którzy próbowali zamknąć tor pod zarzutem nielegalnego hazardu. Wyścigi psów na ćwierćmilowym torze zakończyły się definitywnie po wyroku Sądu Najwyższego stanu Illinois z 1931 roku, który całkowicie zdelegalizował wyścigi chartów w tym stanie. W 1932 roku obiekt przebudowano, wydłużono i przekształcono w tor wyścigów konnych znany jako Sportsman's Park, a jego prezesem został O'Hare.

Jeszcze kiedy tor prosperował, O'Hare wymyślił sposób na ustawienie wyścigów. Zaledwie kilka minut przed startem nakarmił siedem z ośmiu biorących w nim udział psów tłustym hamburgerem, a następnie postawił pieniądze mafii na tego psa, który nie dostał jedzenia.

W Chicago O'Hare poznał swoją miłość - Ursula Sue Granata. Byli zaręczeni przez 7 lat, gdyż wybranka domagała się ślubu kościelnego co w przypadku rozwodnika O'Hare nie było możliwe. Eddie złożył wniosek o dyspensę do Watykanu i miał nadzieję na zakończenie postępowania przed 1940 rokiem.

Jednak w 1930 roku O'Hare zwrócił się przeciwko Capone'owi. O'Hare skierował śledczego Wilsona do księgowego Capone, który stał się kluczowym świadkiem w procesie w 1931 roku i pomógł złamać kod używany w księgach rachunkowych przez księgowych Capone. Na początku procesu Capone'a O'Hare poinformował rząd, że Capone ustawił ławę przysięgłych. Zaalarmowany sędzia zmienił ławę przysięgłych z innym procesem federalnym zanim rozpoczął się proces Capone'a.

ciekawostka : Incydent zamiany ławy przysięgłych został przedstawiony w filmie "Nietykalni" z 1987 roku.

H.H. Holmes czyli SERYJNY MORDERCA w White City

Rys historyczny :

Mudgett urodził się 16 maja 1860 roku. Młody Mudgett ukończył szkołę średnią i pracował jakiś czas jako nauczyciel. Później podjął studia medyczne na Uniwersytecie Michigan, gdzie w roku 1884 uzyskał tytuł lekarza i podjął praktykę w Nowym Jorku. Na studiach szczególnie interesował się medycyną sądową i już wtedy przeprowadzał na zwłokach różne eksperymenty. W 1886 roku zmienił nazwisko na Holmes i wyjechał do Chicago. Charakterystyczny dla Holmesa był pociąg do kobiet, szczególnie do blondynek. 7 lipca 1878 roku Holmes poślubił Clarę A. Lovering z Alton, New Hampshire. Para miała jednego syna, Roberta, który przyszedł na świat 3 lutego 1880 roku (Robert zmarł 3 listopada 1956 r.). 28 stycznia 1887 roku Holmes ponownie się ożenił (bez uzyskania rozwodu z pierwszą żoną). Jego wybranką była Myrta Z. Belknap. Z tego związku miał córkę Lucy T. Holmes, urodzoną w lipcu 1889 roku. Holmes złożył pozew o rozwód, ale przewód sądowy nigdy nie został sfinalizowany.

Wkrótce po odejściu od drugiej żony podjął pracę w drogerii w Englewood na przedmieściach Chicago. Właścicielką sklepu była blondynka o nazwisku Holton. W niedługim czasie po zatrudnieniu Holmesa kobieta zniknęła, on zaś stał się faktycznym właścicielem sklepu. Sąsiadów pani Holton poinformował, że jego chlebodawczyni wyjechała na dłużej do Kaliforni.

Do Englewood przybył jubiler, Ned Conner, z 18-letnią siostrą Gertie, żoną Julią i 8-letnią córeczką Pearl. Holmes zaproponował mu otwarcie punktu usługowego w drogerii. Conner przyjął propozycję, dzięki czemu Holmes zyskał dwie kochanki, Julię i Gertie. Po pewnym czasie jubiler zorientował się w sytuacji i wyjechał, zostawiając rodzinę. Przeprowadził też z żoną rozwód z powodu jej niewierności.

Holmes kupił plac naprzeciwko drogerii i zaczął budować dom na wzór zamku (w budynku były tajne przejścia, zapadnie i kryjówki etc.). W trakcie budowy często zmieniał ekipy budowlane, tak, aby żaden z fachowców nie nabrał podejrzeń co do przeznaczenia obiektu. Po zakończeniu budowy zamieszkał w tym domu z obiema kochankami. Julia jednak nie chciała dzielić się swym mężczyzną ze szwagierką Gertie, ani z następną kobietą – panną von Tessel, która również przyciągnęła uwagę Holmesa. Pewnego razu okazało się, że Gertie i panna von Tessel zniknęły i przez pewien czas zaborcza Julia nie miała rywalek. Niedługo później Holmes zatrudnił Emily Cigrand jako sekretarkę. Sceny zazdrości Julii spowodowały, że postanowił pozbyć się kobiety. Wraz z nią zniknęła córka Connerów. Wkrótce zamieszkała z nim, uchodząc za jego żonę, Mimi Williams, zamożna panienka z Missisipi. Po kilku miesiącach Holmes zaprosił do siebie kuzynkę Mimi, Nannie, która po pewnym czasie zniknęła. Mimi po pożarze dachu domu ujawniła agentom ubezpieczeniowym, że to Holmes podłożył ogień. Mimi została zamordowana następnego dnia.

Kiedy w 1893 roku Chicago przeżywało oblężenie turystów w związku z wystawą światową, Holmes postanowił dorobić do pensji. Wynajmował pokoje w swym domostwie turystom. Często też zdarzało się, że co bogatsi goście, którzy przekroczyli próg jego zamku, już go nie opuszczali. Niektóre ofiary ociosywał z mięsa i ćwiartował, a szkielety sprzedawał po jakimś czasie Akademii Medycznej.

9 stycznia 1894 roku Holmes ożenił się po raz trzeci. Tym razem jego żoną została Georgiana Yoke. Nowo poślubiony małżonek został aresztowany za drobne oszustwo. Kochająca i przekonana o jego niewinności żona wpłaciła kaucję i uwolniła męża. Niebawem podzieliła los swoich poprzedniczek, znikając pewnego dnia bez śladu.

Mimo dochodów z drogerii, hotelu i sprzedaży szkieletów Holmesowi ciągle brakowało pieniędzy. Zalegał z ratami kredytu na budowę i rozmaitymi innymi opłatami, a wierzyciele deptali mu po piętach. Latem 1894 roku zamknął interes i wyjechał do Fort Worth w Teksasie.

Handlował tam końmi, obracając przy tym fałszywymi pieniędzmi. Potem uciekł do St. Louis, gdzie kupił aptekę. Wziął towar na kredyt, a następne się nie rozliczył. I z tego właśnie powodu trafił za kraty.

Ten drobny incydent stał się początkiem końca seryjnego mordercy z Chicago. W więzieniu poznał niejakiego Mariona Hedgepetha, bandytę odsiadującego 25-letni wyrok. Holmes pochwalił się przed nim pomysłem oszukania firmy ubezpieczeniowej na 10 tysięcy dolarów.

Po wyjściu z więzienia Holmes razem ze swoim wspólnikiem Benjaminem Pitezelem wyjechał do Filadelfii i tam przystąpił do realizacji planu. Pitezel zgodził się upozorować własną śmierć, aby jego żona mogła odebrać polisę ubezpieczeniową na życie o wartości 10 tysięcy dolarów i podzielić się nią z Holmesem.

Pitezel założył laboratorium chemiczne przy ul. Callowhill, w którym wspólnicy mieli sfingować wybuch. Holmes miał też znaleźć odpowiednie zwłoki, udające Pitezela.

Zamiast tego sam zabił wspólnika, pozbawiając go przytomności chloroformem i podpalając ciało za pomocą benzenu. Nieświadoma niczego żona Pitezela poświadczyła, że jej mąż zginął, a firma ubezpieczeniowa wypłaciła jej odszkodowanie w wysokości 10 tysięcy.

Holmes zabrał od żony Pitezela troje dzieci, syna Howarda oraz córki Alice i Nellie, obiecując wdowie, że umieści je u dobrej rodziny. Zamiast tego w drastyczny sposób zamordował dziewczynki: zamknął je w dużym kufrze, do którego wetknął koniec przewodu gazowego, powodując ich uduszenie. Nagie ciała zakopał w piwnicy wynajętego domu. Potem otruł małego Howarda, a jego zwłoki posiekał i spalił.

Być może i ta zbrodnia Holmesa nie wyszłaby na jaw, gdyby nie jego dawny kumpel z celi w St. Louis – Marion Hedgepeth. Licząc na zmniejszenie swojego wyroku wysłał list do towarzystwa ubezpieczeniowego, w którym opisał oszukańczy pomysł Holmesa. Firma wszczęła śledztwo w sprawie rzekomego wybuchu w laboratorium, podjęła też poszukiwania za zaginionymi dziećmi Pitezelów.

Do akcji włączyła się policja, która namierzyła Holmesa w Indianapolis, gdzie ten wynajął domek. Śledczym doniesiono, że Holmes odwiedził miejscową aptekę, aby kupić leki, których użył do zabicia młodego Howarda, oraz warsztat naprawczy, gdzie naostrzył noże, by ciąć nimi ciało. Zęby i kawałki kości chłopca odkryto w kominie domu.

Holmes został aresztowany w Bostonie 17 listopada 1894 roku. Pół roku później odnaleziono szczątki Alice i Nellie. Policja weszła do hotelu w Chicago i odkryła jego dziwne wnętrza. W piwnicy natrafiono na resztki kilkunastu ciał, spalone kości i zakrwawione ubrania.

W październiku 1895 roku Holmes został postawiony przed sądem za zabójstwo Benjamina Pitezela i skazany na śmierć. Wielokrotnemu mordercy zdołano udowodnić tylko to jedno zabójstwo. Pytany o zwłoki w piwnicach „zamku” wyparł się, twierdząc że ludzi tych musiał zabić ktoś inny. Szacuje się, że Holmes mógł zamordować co najmniej 100 osób, a zapewne znacznie więcej. Dokładnej liczby nie da się ustalić, bo wiele zwłok sprawca spalił lub rozpuścił.

Już po skazaniu, siedząc w więzieniu i czekając na egzekucję, Holmes przyznał się do 27 morderstw oraz sześciu usiłowań zabójstwa. Prasa wyczuła sensację i oferując pieniądze skłoniła go do opisania swojego życia i zbrodni.

W pamiętnikach mężczyzna w oczywisty sposób konfabulował i zmyślał – przyznawał się na przykład do zabójstw osób, które żyły. Raz twierdził, że jest niewinny, innym razem, że był opętany przez szatana.

Herman Webster Mudgett vel Henry Howard Holmes został powieszony 7 maja 1896 roku w filadelfijskim więzieniu. Podczas egzekucji był spokojny, a nawet pogodny. Poprosił o zalanie trumny betonem i zakopanie głęboko, aby złodzieje grobów nie wykradli jego ciała i nie sprzedawali fragmentów kolekcjonerom osobliwości. Pochowano go w nieoznaczonym miejscu na cmentarzu Holy Cross na przedmieściach Filadelfii.

Przed śmiercią przyznał się jeszcze do nieumyślnego spowodowania śmierci Emily Cigrand i Julii Conner, które miały umrzeć w wyniku nieudanego zabiegu przerwania ciąży.

Co ciekawe, śmierć zebrała gęste żniwo wśród ludzi związanych ze sprawą Holmesa. W 1909 roku Hedgepeth, ułaskawiony za donos o Holmesie, został zastrzelony przez policjanta w Chicago. W 1914 roku Patrick Quinlan, były stróż „zamku” Holmesa, popełnił samobójstwo zażywając strychninę. Pozostawił notatkę: „Nie mogłem spać”. Jego bliscy twierdzili, że był przez kilka miesięcy „nawiedzony” i cierpiał na halucynacje. Samobójstwo miał popełnić również strażnik więzienia, w którym przetrzymywano mordercę. Ponadto zmarł lekarz, który stwierdził zgon Holmesa i ksiądz, który spotkał się z nim przed egzekucją.

W 2017 roku, by sprawdzić pogłoski, że Holmes uniknął śmierci, dokonano ekshumacji jego ciała. Trumna rzeczywiście znajdowała się w cemencie, dzięki czemu zwłoki zachowały się w dobrym stanie. Nietknięte były m.in. wąsy, a analiza zębów jednoznacznie dowiodła, że to ciało zabójcy z Chicago. Po badaniu Holmes został ponownie pochowany.

Al Capone

Henryk Wojciechowski znany jako Earl „Hymie” Weiss

W styczniu 1925 roku, North Siders ostrzelali samochód Ala Capone na 55th i State St., chybiając Capone, ale raniąc członków jego świty. Później tego samego miesiąca Weiss, Moran i Drucci zaatakowali Torrio przed jego domem w Southside. Torrio został postrzelony kilka razy i pozostawiony na pewną śmierć. Torrio przeżył i wyzdrowiał w miejscowym szpitalu. Krótko po tym incydencie Torrio oddał kontrolę nad swoim gangiem Alowi Capone. Po ucieczce Torrio do Nowego Jorku, Chicago wybuchło wojną gangów w całym mieście. Weiss połączył swój North Side Gang z Westside O'Donnells, gangiem Saltis - McErlane i gangiem Guilfoyle-Kolb-Winge (GKW).

W sierpniu 1926 roku Weiss i Drucci (wraz ze swoją świtą) zostali zaatakowani przez grupę uzbrojonych bandytów Capone, w tym Paula Riccę, którego aresztowano na miejscu zdarzenia. Do strzelaniny doszło na South Michigan Avenue. Przywódcy gangu North Side przeżyli atak.

Earl „Hymie” Weiss zorganizował jeden z najbardziej zuchwałych i spektakularnych zamachów w historii amerykańskiej mafii, który przeszedł do historii jako „strzelanina w Cicero”. Do odwetu na Capone doszło 20 września 1926 roku (zaledwie trzy tygodnie przed późniejszą śmiercią samego Weissa). Celem był Al Capone, który przebywał w swojej głównej kwaterze – restauracji w hotelu Hawthorne w miejscowości Cicero (przedmieścia Chicago). Weiss nie bawił się w subtelności. Zamiast cichego zabójstwa, zorganizował kolumnę złożoną z kilku samochodów (niektóre źródła podają od 8 do 10 aut), które powoli przejechały przed hotelem. Napastnicy, uzbrojeni w karabiny maszynowe Thompson, otworzyli huraganowy ogień w stronę budynku. Wystrzelono ponad tysiąc pocisków, doszczętnie niszcząc witrynę restauracji i raniąc postronnych ludzi na ulicy. Capone przeżył zamach bez szwanku ale w jego wyniku powziął postanowienie o bezwzględnej likwidacji swojego przeciwnika.